ข้อห้ามของกุลสตรี ต้องมีศักดิ์ศรีมากๆ แต่จะมีความสุขรึป่าว??
พอดีมีเรื่องหนักใจนิดหน่อยน่ะ เราขอระบายหน่อยแล้วกัน เผื่อใครบางคนอ่านแล้ว จะรู้สึกเหมือนเราบ้าง
เราเกิดในครอบครัวที่มีพ่อแม่ ที่ดีมากๆ ส่วนมากแม่จะชอบสอนเราตั้งแต่เด็กเรื่องความเป็นกุลสตรี
พ่อก้อด้วยแหละ แต่แม่ชอบย้ำมากกว่าว่า รักใครชอบใครให้เก็บไว้ในใจ เป็นผู้หญิง ห้ามพูดเด็ดขาด
ให้ทำเฉยๆไว้ ซึ่งเราก้อทำแบบนั้นมาตลอด ถึงเราจะเป็นเด็กมัธยมเอง แต่มันก้อต้องมีชอบๆ มองๆใครบ้าง
เมื่อคนเรามีความรักอะ มันก้อต้องมีความหวังบ้างใช่มั้ย ว่าคนที่เรารักจะมีใจกลับมาที่เราบ้าง
แต่เราไม่เคยบอกอะ แล้วเค้าก้อไม่เคยรู้ด้วย เราพยายามแสดงออกได้ระดับหนึ่งแล้วนะ เวลาคุยกันอะ
แต่ในเอ็มเอสเอ็นนะ เพราะคนนั้น กับ เรา อยู่คนละ รร
เค้าก้อพูดคุยกะเราดีนะ จนเราสนิทกัน มีเรื่องไรก้อคุยกัน เฮฮามาตลอด
จนเราแอบคิดไปไกล ว่าเค้าชอบเราเหมือนกัน เพื่อนๆเราก้อคิดงั้นอะ เพราะท่าทางมันแสดงออกเหมือนกัน
แต่ว่าอยู่ๆไป เราไปรู้เข้าว่าเค้าชอบคนๆนึงอยู่ที่ รร เดียวกะเค้าอะ
เราก้อเจ็บใจมากกก เราชอบเค้ามาปีนึงแล้วอะ แล้วพยายามทำทุกวิถีทางที่ได้เจอกะเค้า ได้คุยกัน
เรารู้สึกว่าเราโง่มากมายเลยอะ คิดไปเองตลอดเลยหรอ?? แต่ทำไมเราไม่รู้สึกอย่างนั้นนะ
เพื่อนของคนที่เราชอบ พอรู้ ก้อบอกเราว่า ถ้าเราสารภาพไปอะ ไม่แน่นะ อาจใจตรงกัน
แต่เราก้อไม่กล้าอยู่ดีอะ อย่าหาว่าลูกแหง่ติดแม่เลยนะ
แต่แม่เราบอกจริงๆว่า ถ้าผู้หญิงไปบอกรักผู้ชายก่อนอะ มันดูไม่มีค่ายังไงก้อไม่รู้ มันเสียศักดิ์ศรีอะ พอเค้ารู้ว่าเรารักเค้า เค้าอาจคิดว่าเค้าจะทำยังไงกับเราก็ได้ เพราะเราเป็นรองเค้าอยู่แล้ว อะไรแบบนี้อะ
มันเหมือนเอาเรื่องความรักไปเดิมพันกับศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง ทำให้เราเจ็บมาหลายครั้งแล้ว
แต่สิ่งที่ยังคงอยู่กับเราก็คือ ศักดิ์ศรีนั่นแหละ ทุกคนที่อยู่ข้างๆเรา ก้อมักจะคิดว่าเราเป็นผู้หญิงที่มุ่งแต่เรียน ไม่สนเรื่องรัก แล้วก้อจีบยากด้วย ทำให้มีคนมาสนใจเราเยอะพอควรอะ แต่ในใจเรากลับมีปมอยู่ตรงที่ คนที่เราชอบอะ เค้ากลับไม่เคยรู้ว่าเราชอบเค้าแค่ไหน แล้วเราก็ไม่ชอบคนที่มาชอบเราซะด้วยสิ ทำไมนะ??
คุณที่อ่านๆแล้วคิดยังไงบ้างล่ะคะ??
คิดว่าเราทำถูกรึป่าว?
ยังไงก้อเม้นๆมาได้นะคะ รอฟังอยู่
|
