ชีวิต xx เศร้าเสือกเล่าไม่ถูก

เราเป็นเมียน้อยเขาคบกันมาจะ 2 ปี แล้ว

รัก ๆ เลิก ๆ  กันมาตลอด

ทำไมเราถึงรัก ๆ เลิก ๆ กับเขาอยากรู้มั้ย

เพราะเราเป็นคนขี้น้อยใจ เอาแต่ใจตัวเอง

ทำไมถึงต้องขี้น้อยใจเพราะ   

เขาไม่เข้าใจในความรู้สึกของเรา  ว่าเราเจ็บแค่ไหน

อยากได้อะไรก็ไม่ได้

แต่ถ้าเมียเขาอยากได้อะไรเขาก็จะรีบหามาให้

เป็นเมียน้อยไม่มีอะไรดี  และไม่เคยได้อะไรดี ๆ จากเขา

ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมถึงยังคบกับเขาอยู่

รู้ว่าอยู่ไปไม่มีอะไรดี และต้องเจ็บมากขึ้นแต่ก็ทน

ก็ไม่รู้ว่าทนเพื่ออะไร

น่าเบื่อจัง..........................................................

สวัสดีเพื่อนๆและพี่ๆทุกคนน่ะค่ะ เราชื่อมิ้นน่ะ มิ้นก็ไม่ต่างจากทุกคนหรอก มิ้นคือผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นเมียน้อยเขาโดยไม่ตั้งใจ และไม่รู้ว่าเขามีครอบครัวแล้ว มิ้นอายุแค่13ปี คบผู้ชายอายุ51 แปลกใช่ไหม มิ้นยอมรับว่ามิ้นนิสัยไม่ดีและทำในสิ่งที่ไม่ควรเร็วเกินไป ตอนนี้มิ้นอสยุ17แล้ว เราคบกันมานานมาก 3-4 ปีแล้วมั่ง มิ้นรักเขามาก มากเสียจนยอมตายแทนเขาได้ แต่เขาทั้งหล่อทั้งรวย มิ้นคบกับเขาไม่เคยขอเงิน ขออะไรเลย ขอแค่ให้เขารักมิ้นก็พอ แต่ไม่ใช่ เขามีคนที่เขารักอยู่แล้ว 3ปีที่ผ่านมาเขารักผู้หญิงคนนั้นมาก มิ้นให้เขาเลิกเขาก็ไม่ยอม จนวันหนึ่งเขาเลิกกับผู้หญิงคนนั้นเขาจึงมารักมิ้นพอไม่นานเขาก็มีคนอื่น เขาขึ้นชื่อเป็น คาสโนวี่ ของที่นี่ก็ว่าได้ ตอนนี้เราทะเลาะกันบ่อยมาก เขามีคนอื่นเขาไม่เคยสนใจมิ้นเลย มิ้นทรมานเหลือเกิน มิ้นทิ้งเขาไม่ได้ มิ้นกลัวว่าวันหนึ่งเขาจะโดนคนอื่นทำกับเขาแบบนี้ มิ้นไม่อยากให้เขาเป็นเหมือนที่มิ้นเป็นในตอนนี้ มิ้นรักเขา มิ้นจะทำยังงัยดี

ฉันก็เป็นอีกคนหนึ่งที่มีกรรม ที่ไปรักคนมีเจ้าของแล้ว  ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมีทั้งสุขและทุกข์ แต่เวลาความสุขก็หมดไป  เขาบอกฉันว่าภรรยาเขามีลูกให้เขาไม่ได้ และแล้วฉันก็ท้อง แต่ตอนนั้นยังเรียนอยู่มหาลัย ปีสุดท้ายจึงจำใจต้องทำอย่างนั้นลงไป คบกับเขามาประมาณ 4 ปี ตอนนั้นเขากับภรรยาแยกกันอยู่เพราะหน้าที่การงานของเขา เขาทั้งสองมีหน้าที่การงานที่ดี รับราชการทั้งสอง แต่พี่เขาบอกฉันว่าเขาจะเลิกกับภรรยากับเขา แต่สุดท้ายเขาก็โกหก มีอยู่ช่วงหนึ่งฉันได้อยู่กับเขาทุกวัน ตอนเช้าฉันก็ไปเรียน เขาก็ไปทำงาน ตอนเย็นเราก็ได้เจอกัน เวลามีปัญหาฉันก็ปรึกษาเขา  เขาบอกเพื่อนทุกคนว่าเราเป็นคนที่สำคัญที่สุด บอกแม้กระทั้งพี่ชายของเขา แต่ตอนนี้เขากับภรรยาก็ย้ายไปทำงานจังหวัดเดียวกันอยู่ด้วยกัน และที่สำคัญเมียเขาท้องได้ 7 เดือนแล้ว คำพุดที่เขาพูดกับฉันเสดงว่าเขาโกหก ฉันรู้ทั้งรู้ว่าฉันกำลังถูกทิ้ง ความรู้สึกอย่างนี้มันเจ็บอย่างบอกไม่ถูก เจ็บปวดใจเหลือเกิน มีคนมาจีบเราเยอะเหมือนกันแต่ใจเราไม่เปิดรักใคร เคยคิดอยากจะตายด้วยซ้ำ นังฟังเพลงอยู่ดี ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเอง เขาไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกนี้เป็นยังไง จะทำยังไงดีเจ็บอย่งบอกไม่ถูก  ใครเหมือนเราโทรมาคุยกันนะ 0835148747 

เราก็เป็นเมียน้อยเหมือนกัน เราอยากจะเลิกแต่มันเลิกไม่ได้ ยิ่งรู้ว่าเขายังรักเมียเขาอยู่ รู้สึกเจ็บ อยากหาเพื่อนระบายแต่บอกใครไม่ได้ ถ้าใครหัวอกเดียวกันโทรหาได้นะ 0815865827,0871173234

สวัสดีค่ะฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นเมียน้อยของใครแต่ฉันก็โดนหลอกฉันก็ไม่อยากที่จะเป็นตัวเลือกของใครเหมือนกันแต่มันดดนบังคับ

และดิฉันก็จะเป็นกำลังใจให้นะค่ะขอให้คุณลืมผู้ชายเลวๆแบบนั้นให้ได้นะค่ะ สู้ สู้ สู้ ค่ะ

เราก็เป็นคนหนึ่งที่เป็นเมียน้อยเขาเหมือนกัน เพราะอะไรก็ไม่รู้ความรักก็ไม่ใช่ ทรัพย์สินก็ไม่ใช่ น่าจะเป็นเวรกรรม หรือเพราะขาดความอบอุ่นในวัยเด็ก ทุกวันนี้ยังหาคำตอบไม่ได้เลยและที่แย่กว่านั้นก็คือเรามีลูกกับเขาด้วย แต่อยากจะบอกทุกคนว่าถ้าใครที่เป็นเมียน้อยแล้วหรือที่กำลังจะเป็นถ้าคุณสามารถถอยออกมาได้คุณก็จะพบกับความสุขถึงแม้ว่าช่วงแรกคุณจะทรมารก็ตาม(ถ้าคุณรักเขา)แต่ต่อไปคุณก็จะพบกับความสุขที่แท้จริง

        เรื่องของเราเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ7-8 ปีมาแล้วอยากจะแบ่งปันให้ผู้หญิงที่กำลังจะเป็นเมียน้อยได้รับรู้ก่อนจะมีชีวิตที่ย่ำแย่เหมือนกับเรา(ถึงใครอาจจะคิดว่าเราโง่ก็ตาม)

     เรารับราชการสามีเราก็รับราชการเรารู้จักกันมาก่อนจะมีอะไรกันประมาณ 7 ปีในฐานะเพื่อนร่วมงานและเราก็รู้ว่าเขามีเมียอยู่แล้วเขาก็เป็นพี่ที่ดี เมียเขาก็ดี เราทำงานที่เดียวกับเขาประมาณ3ปี แล้วก็ย้ายกันไปคนละทิศคนละทางตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร หลังจากแยกย้ายกันไปคนละที่แล้วก็ยังนัดไปเที่ยวไปทานข้าวด้วยกันบ้างไปกันในฐานะคนที่เคยทำงานด้วยกันทุกครั้งที่ไปก็จะมีเมียเขาไปด้วยและเพื่อนๆคนอื่นๆด้วยทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง

      จนกระทั่งเข้าปีที่ 7 เราได้ย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดได้ไม่กี่เดือนเขาก็มีคำสั่งให้ย้ายมาที่จังหวัดเดียวกับที่เราไปอยู่  เราเช่าบ้ายอยู่กับเพื่อนส่วนเขาเช่าบ้านอยู่คนเดียวแต่บ้านอยู่ใกล้กัน ต่อมาเรากับเพื่อนเกิดมีปัญหากันเพื่อนก็เลยย้ายไปเช่าบ้านอยู่คนเดียว  ทุกวันตอนเย็นๆเราจะไปนั่งทำงานที่บ้านเขาเพราะบ้านเขามีคอมฯเครื่องไม้เครื่องมือในกาทำงานเขามีครบทุกอย่าง  ส่วนเราไม่มีตอนแรกเราก็จะไปทำงานที่ทำงานตอนเย็นๆบางทีกว่าจะกลับก็ดึกทางเข้าบ้านค่อนข้างเปลี่ยว เขาเลยบอกว่าทำไมไม่มาทำงานที่บ้านพี่ ขับรถคนเดียวดึกๆมันอันตราย เราก็บอกว่าเกรงใจไม่อยากรบกวน  เขาบอกว่าคบกันมา6-7 ปียังจะเกรงใจอีกเหรอเราก็เลยไปทำงานที่บ้านเขาทุกเย็นแล้วจะเดินกลับบ้านประมาณ 2 ทุมผ่านไป 3 เดือนความสัมพันธุ์ของเราก็ยังเป็นพี่น้องที่นับถือกันเหมือนเดิม

   จนกระทั่งวันหนึ่งเวรกรรมของเรากำลังจะเกิดขึ้นเมื่อเจ้าของบ้านที่เราเช่าอยู่ให้ช่างมาทุบผนังบ้านด้านหนึ่งโดยไม่ได้บอกเราล่วงหน้าวันนั้นเป็นวันศุกรเรากำลังจะกลับไปเอาของที่บ้านเพื่อกลับกรุงเทพฯ(เราจะกลับบ้านที่กรุงเทพฯทุกอาทิตย์)พอเห็นว่าผนังบ้านมันเปิดอยู๋ด้านหนึ่งเราก็ไม่กล้ากลับบ้านเพราะเป็นห่วงของในบ้านกลัวจะหายเราเลยโทรไปต่อว่าเจ้าของบ้านทะเลาะกันเสียงดังมาก พี่เขากลับมาพอดีเขาเลยบอกว่าไม่เป็นไรอย่าไปทะเลาะกับเขาเลยเดี๋ยวพี่จะอยู่เป็นเพื่อนเราเอง เขาเลยโทรไปบอกเมียเขาว่าอาทิตย์นี้ไม่กลับบ้านนะจะอยู่เป็นเพื่อนน้องมันหน่อยบ้านมันผนังบ้านหายไปด้านหนึ่ง เมียเขาก็ไม่ว่าอะไร เขาก็มานอนค้างบ้านเรานอนกันคนละห้องบ้านเรามี2ห้องนอน อาทิตย์นั้นก็เที่ยวกันทั้ง2วันเพราะไม่มีอะไรจะทำไปเที่ยวบ้านพี่สาวของเขาบ้านเพื่อนเขาจังหวัดใกล้ๆกัน

     เหตุการณ์ระหว่างเราก็ปกติไม่มีใครมีใจให้ใครยังห่วงใยในฐานะพี่น้องเหมือนเดิมจนกระทั่งเย็นวันหนึ่งเราก็ไปทำงานที่บ้านเขาตามปกติ เขาก็นั่งดื่มเหล้าอยู่เราก็นั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะทำงาน  แล้วเขาก็เดินมาหาเราแล้วก็ก้มลงมาจูบผมของเราเราก็ตกใจอึ้งทำอะไรไม่ถูกเขาบอกว่าพี่รักเรานะ  พอตั้งสติได้ก็เก็บงานที่หอบไปนั่งทำบ้านเขาใสตะกร้าเตรียมตัวกลับบ้านแต่พูดอะไรไม่ออกไม่ได้ต่อว่าเขาได้แต่เงียบเก็บของเสร็จก็เดินกลับบ้านไม่ได้พูดอะไรกันเดินเข้าบ้านก็ปิดประตูบ้านแต่ด้วยความรีบลืมปิดประตูรั้ว  เขาเดินตามมาที่บ้านบอกว่าขอโทษออกมาคุยกันก่อนเราก็ไม่ออกมา  เขาเลยบอกว่าถ้าไม่ออกมาคุยกันเขาจะนั่งอยู่หน้าบ้าน  ตอนนั้นก็คิดว่าอยากจะนั่งก็นั่งไปเถอะ แต่เขาก็ไม่ได้นั่งเงียบๆตะโกนเรียกแล้วบอกว่าขอโทษที่พี่เผลอไปจูบเรา ด้วยเป็นบ้านชั้นเดียวหลังบ้านจะติดกับบ้านของครู เราก็กลัวมากกลัวว่าครูคนนั้นจะได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเขารู้ว่าพี่เขามีเมียอยู่แล้วเราก็เลยเดินออกไปหาเขาแล้วก็บอกว่ากลับไปเถอะ อย่ามาส่งเสียงดังเพราะดึกแล้วอายคนอื่นเพราะเป็นอำเภอเล็กๆใครมีอะไรจะรู้กันทั้งอำเภอ เขาบอกว่าให้กลับไปคุยที่บ้านเขาเพราะบ้านเขาข้างๆบ้านไม่มีใครอยู่ไม่ต้องกลัวใครจะได้ยิน เราบอกว่าไปเถอะๆ เขาบอกว่าถ้าเรายังโกรธเขาอยู่เขาจะไม่ไปไหนจะนั่งอยู่ที่เดิม  เราเลยบอกว่าเราไม่โกรธแล้ว ขอให้กลับไปเขาก็ไม่ยอมจนข้างบ้านมายืนคอยืดคอยาวอยู่ข้างรั้วถามว่ามีอะไรกันหรือเปล่า  เราก็กลัวว่าเดี่ยวเรื่องจะไปกันใหญ่  เขาเลยตะโกนบอกไปว่ามาตามให้เราช่วยไปดูงานหน่อยพอดีมีงานที่ทำร่วมกันอยู่  เราก็เลยเดินออกไปบ้านเขาเพื่อตัดปัญหา 

                    แต่ปรากฏว่าฝนตกเดินกลับบ้านไม่ได้แล้วก็มืดด้วยไม่ได้เปิดไฟไว้ นั่งรอจนดึกฝนก็ไม่หยุด(เหมือนในละครน้ำเน่ามากๆแต่ขอบอกว่านี่คือเรื่องจริง)เขาบอกว่าให้เข้าไปนอนในห้องเขาส่วนเขาจะนอนที่ห้องทำงานเอง  เราก็คิดว่าคงไม่มีอะไรเข้าไปอยู่ในห้องน่าจะปลอดภัยกว่าเพราะบ้านเขามีห้องนอนห้องเดียวเราคิดว่าเราก็คงนอนไม่หลับ รอให้ฝนหยุดแล้วค่อยเดินกลับ  ก็นอนดูทีวีไปเรื่อยๆจนรายการทีวีไม่มีอะไรให้ดูแล้วเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ มารูสึกตัวอีกทีตอนที่เขาเข้าไปอยู่ในห้องแล้ว  เขาบอกว่าฝนตกหนักมากฝนน่าจะสาดเข้ามาทางหน้าต่างเพราะเปิดหน้าต่างไว้เขาบอกว่าเคาะประตูเรียกเราตั้งนานแล้วเราก็ไม่ตื่นเขาเลยไปเอากุญแจห้องมาไขแล้วก็เอาผ้ามาเช็ดพื้นแล้วบอกให้เรานอนไปเถอะเดี๋ยวเช็ดพื้นแล้วเขาจะออกไปเองเขาเข้ามาเอาผ้าห่มด้วยเพราะว่าอากาศหนาวเราก็ไม่ได้ว่าอะไรยังงงว่าทำไมเราไม่ได้ยินเขาเรียกเลยเหรอสงสัยเพิ่งจะหลับเราก็ตื่นมานั่งสัปงกดูเขาเช็ดพื้นกะว่าเดี๋ยวเขาออกไปแล้วค่อยนอนเขาเลยบอกว่านอนไปก่อนได้เลยไม่ต้องเกรงใจเราก็นอนต่อใจหนึ่งก็คิดว่าเราจะช่วยเขาถูพื้นแต่กลัวเขาจะคิดว่าเรามีใจก็เลยนอนต่อไม่ยุ่งดีกว่า

                 พอเคลิ้มหลับไปเขาก็มากอดเราจากด้านหลังเราก็ตกใจบอกเขาว่าอย่าทำอะไรบ้าๆนะพี่มีเมียอยู่แล้ว หนูก็มีแฟนแล้วพี่ก็รู้เขาบอกว่าพี่ไม่ทำอะไรหรอกพี่คิดถึงแม่อยากกอดใครสักคน(แม่เขาตายตอนเขาอายุ 3ขวบ) ตอนแรกเราก็ดิ้นผลักเขาเขาก็ยิ่งกอดเราเเน่นยิ่งเราดิ้นมือที่เขากอดอยู่ก็โดนหน้าอกเราเราเลยหยุดดิ้นไม่อยากให้โดนหน้าอกพอหยุดดิ้นเขาก็เริ่มปลุกปล้ำเราเราก็ขอร้องเขาว่าอย่าทำอะไรหนูเลยพี่มีเมียแล้วนะ เราพยามเตือนสติเขาปากเขาก็บอกว่าพี่ไม่ทำอะไรหรอกๆๆแต่ทั้งมือทั้งตัวเขานอนทับเราอยู่เราดิ้นจนเหนื่อยพอเราหยุดดิ้นเขาก็แค่นอนทับเราไว้เฉยๆเราพยายามจะตั้งสติเพื่อให้รอดพ้นจากเหตุการณ์ตรงนั้นไปให้ได้เพราะเราเคยนอนค้างกับแฟนเราหลายครั้งแล้วเราคบกับแฟนมา 7 ปีแต่เรากับแฟนเคยตกลงกันไว้ว่าเราให้เขาแค่กอดจูบได้เท่านั้นเขาก็ไม่เคยทำเกินเลยไปกว่านั้นแต่ก็เคยมีบางครั้งเหมือนกันที่เขาเกิดอารมณ์แล้วขอให้เราเป็นของเขาแต่เราไม่ยอมเขาก็ไม่ว่าอะไรได้แต่นอนกอดกันทั้งคืน เราคิดว่าเราคงจะตั้งสติได้เพราะกับแฟนเราที่รักกันมากๆเราก็ไม่เคยปล่อยให้มันเกินเลย 

             ตอนนั้นคิดว่าผู้ชายคนนี้เราไม่เคยรักเขาเลยเราคงไม่เพลี้ยงพร้ำหรอกเพราะเมื่อเราหยุดดิ้นเขาก็ไม่ทำอะไรเราเพียงแต่งนอนทับเราไว้เฉยๆเท่านั้น  แต่เหตุการณ์ไม่เป็นไปตามที่เราคิดพี่เขาเจ้าเล่ห์กว่าที่เราคิด เขามีความชำนาญเรื่องบนเตียงมากในขณะที่นอนทับเราอยู่นั้นปากก็บอกว่าไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทำอะไรหนูหรอก ไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทำอะไรหนูหรอก ไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทำอะไรหนูหรอก พอเขาเปลี่ยนคำพูดเป็นพี่ขอโทษ พี่ขอโทษเป็นเมียพี่นะเราไม่ทันได้พูดอะไรความเป็นชายของเขาก็เข้ามาอยู่ในร่างกายของเราแล้ว

              ในเวลานั้นเราได้แต่นอนนิ่งๆ สับสนไปหมดใจเตลิดไปไหนก็ไม่รู้คิดเรื่องต่างๆสับสนไปหมดหน้าแฟนลอยมาเราคิดว่าแล้วฉันจะต้องทำยังไงจะบอกแฟนว่ายังไง แล้วพ่อแม่เราละท่านจะคิดยังยังไง แล้วทำไมคนที่เรานับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆคนหนึ่งจึงทำกับเราแบบนี้  ทำไมไม่เหมือนเพื่อนๆเราเลย(เพื่อนๆส่วนมาก90%เป็นเพื่อนผู้ชายแต่ไว้ใจได้ทุกคนรักเราเหมือนน้องตอนเรียนจบเพื่อนๆที่สนิทมากๆเขาบอกว่าเขาเป็นห่วงเรามากแล้วเตือนว่าผู้ชายทั่วไปไม่เหมือนเพื่อนๆนะอย่าไปไว้ใจผู้ชายเหมือนไว้ใจเพือนๆนะ ทำงานแรกๆเราก็ระแวงพวกผู้ชายตามที่เพื่อนบอกอยู่พักหนึ่งแต่ทุกคนก็ดีไม่เคยคิดเรื่องชู้สาวเลยมีแต่คอยเป็นห่วงเป็นใยจนเราลืมคำเตือนของเพื่อนๆไปสนิทมาคิดได้อีกที่เมือเกิดเรื่องนี้เมื่อได้ชื่อว่ามีอะไรกับสามีคนอื่น)

              ในตอนนั้นเราไม่ได้ร้องให้เลยเป็นเพราะกลัวหรือเป็นเพราะน้ำตาตกในก็ไม่รู้ไม่มีคำพูดออกมาจากปากเราเลยแม้แต่คำเดียวเราได้ยินเสียงเขาพูดแต่ไม่รู้ว่าเขาพูดว่ายังไงเราได้แต่นอนนิ่งๆส่วนเขาเมื่อเสร็จภารกิจของเขาแล้วก็ยังป้วนเปี้ยนวุ่นวายอยู่กับส่วนต่างของเราไม่ลดละเราก็ไม่ขัดขืนและไม่ตอบสนองใดๆทั้งสิ้น  ในใจคิดว่านี่ฉันอุตส่าเก็บความบริสุทธิ์ไม่ยอมมีอะไรกับแฟนที่คบกันมาตั้ง 7 ปี เพื่อมาเป็นเมียน้อยเขาเหรอ  ฉันนอนคิดจนถึงตอนเช้าและไม่ได้ลุกไปทำงานไม่กล้าไปสู้หน้าคนที่ทำงาน กลัวเขาจะรู้ว่าฉันมีอะไรกับผู้ชายคนนี้  แล้วกับผู้ชายคนนี้ฉันจะพูดอะไรกับเขา ฉันทำตัวไม่ถูกได้แต่นอนซมอยู่กับที่นอน

                  และในเย็นวันนั้นเราจะต้องกลับบ้านแต่ฉันไม่กล้ากลับกรุงเทพฯกลัวแฟนจะรู้ว่าฉันไปนอนกับผู้ชายมาเขาโทรมาฉันก็ไม่กล้ารับโทรศัพท์เขาส่วนผู้ชายคนที่เพิ่งยัดเยียดคำว่าเมียน้อยให้ฉันนั้นก็ไม่กล้าทิ้งฉันไว้คนเดียวแต่ฉันไม่รู้ว่าเขากลัวอะไรเขาไปลางานให้ฉันในวันนั้นซึ่งเป็นวันศุกรแล้วเขาก็กลับมาอยู่กับฉันทั้งวันเขาบอกว่าพี่จะรับผิดชอบทุกอย่างแต่เราไม่ได้ต้องการให้เขามารับผิดชอบหรอกนะตอนนั้น เพราะเราไม่ได้รักเขา  เขาเฝ้าเอาอกเอาใจฉันทั้งวันและก็ไม่ยอมให้เรากลับไปนอนที่บ้านเขาบอกว่ากลัวฉันคิดมาก แต่ตลอดวันหยุดฉันไม่พูดกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว

                 เช้าวันจันทร์ฉันก็ไม่ได้ไปทำงานเขาเลยไปเอาใบลาพักผ่อนมาให้ฉันเซ็นต์แล้วก็บอกที่ทำงานว่าฉันไม่สบายให้ฉันลา1 อาทิตย์แต่ที่ทำงานเพื่อนๆบอกว่าเดี่ยวตอนเที่ยงๆจะมาเยี่ยมฉัน เขาเลยพาฉันไปเที่ยวจังหวัดสุโขทัยไปพักที่โรงแรม 1 อาทิตย์ เขากลัวว่าเพื่อนๆฉันจะสงสัย ส่วนฉันก็ไม่อยากเจอหน้าใครไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ตลอดเวลา 1 อาทิตย์ที่ฉันอยู่ในที่ๆไม่มีใครรู้จักฉันรู้สึกปลอดภัยเริ่มพูดคุยกับเขาเขาบอกว่าให้ฉันหยุดคิดทุกอย่างเพราะฉันเริ่มไม่สบายแล้วทุกครั้งที่เครียดฉันก็จะไม่สบายแบบนี้ทุกครั้ง ฉันเองก็เริ่มกลัวว่าถ้าหมดวันลาแล้วฉันไม่สบายไม่หายขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังไงลาป่วยก็แล้ว ลาพักผ่อนก็แล้วฉันเลยทำตามที่เขาบอก

             เขาก็คอยเอาอกเอาใจฉันไม่ห่างจากฉันเลย  เขากราบเท้าขอโทษฉันเขาบอกว่าจะให้เขารับผิดชอบยังไงก็ได้เขาจะทำตามทุกอย่า  ฉันบอกเขาว่าไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้นเพราะครอบครัวฉันรับไม่ได้ที่ฉันจะต้องอยู่ในฐานะเมียน้อยเพราะพ่อฉันทิ้งแม่ฉันไปมีเมียน้อยอีกคน  และพอฉันโตขึ้นมาแม่คอยสอนฉันตลอดเวลาว่าจะเรียนอะไรอยากได้อะไรแม่จะตามใจทุกอย่างขออย่างเดียว อย่าหนีตามผู้ชายและอย่าไปยุ่งกับสามีคนอื่น  พอฉันบอกเขาเขาบอกว่าเขาจะเลิกกับเมียเขายังไม่ได้จดทะเบียนกันแต่เขาแต่งงานอยู่ด้วยกันมา6 ปีแล้ว

           ส่วนฉันตอนนั้นคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงถ้าเขาเลิกกับเมียแล้วมาอยู่กับฉันๆก็รับไม่ได้เพราะใครๆก็ต้องด่าว่าฉันว่ารู้ทั้งรู้ว่าเขามีเมียแล้วยังแย่งเขามาอีกและที่สำคัญฉันไม่รักเขาเลย ฉันไม่กลับกรุงเทพฯตลอดทั้งเดือนเพราะไม่กล้าสู้หน้าแฟนได้แต่โทรบอกเขาว่าช่วงนี้งานยุ่งมากเลยไม่กลับกรุงเทพฯแฟนที่แสนดีของฉันก็ไม่สงสัยไม่ระแวงอะไรเลย

           ส่วนผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีฉันก็ไม่ยอมห่างฉันเลยถ้าฉันไม่กลับเขาก็ไม่กลับเขาแคร์ฉันมากจนฉันเริ่มที่จะพูดคุยกับเขาได้เป็นปกติและจากวันที่เขามีอะไรกับฉันแล้วเขาก็ให้ฉันนอนบ้านเขาทุกคืนถ้าคืนไหนฉันจะกลับไปนอนที่บ้านของฉันเขาก็จะตามไปนอนเป็นเพื่อน ฉันเลยไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านฉันเลยตั้งแต่วันนั้นเพราะกลัวข้างบ้านเขาจะรู้ว่าฉันเอาผู้ชายมานอนที่บ้าน ฉัยเลยไปนอนบ้านเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แต่ตลอดเวลา 1 เดือนที่เขาอยู่กับฉันทั้งวันทั้งคืนเขาไม่เคยขอมีเรื่องบนเตียงกัยฉันอีกเลยจนฉันเริ่มใจอ่อนและคิดว่าฉันคงกลับไปหาแฟนไม่ได้แล้วเพราะแฟนฉันเคยพูดว่าถ้าฉันไปมีอะไรกับคนอื่นถึงเขาจะรักฉันมากสักขนาดไหนเขาก็รับไม่ได้  ถ้าฉันกลับไปหาเขาแล้วไม่บอกเขาถ้าเขารู้ที่หลังก็คงรู้สึกแย่และตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันฉันก็คงจะไม่มีความสุขเพราะมีเรื่องปิดบังเขา

         ฉันเลยอยู่ต่างจังหวัดตลอดเวลาหลายเดือนแฟนฉันก็ไปทำงานต่างจังหวัดเราก็ไม่ได้เจอกันเลยเพียงแต่โทรคุยกันเท่านัน ฉันก็เลยอยู่กับสามีคนนี้และปล่อยเลยตามเลยเพราะฉันไม่อยากได้ชื่อว่ามีผัว2คนถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่รักสามีคนนี้เลยแต่เขาทำให้ฉันเริ่มรู้สึกอบอุ่นที่เขามาเฝ้าเอาใจตามใจและคอยเป็นห่วงเป็นใยเพราะเขาอายุมากกว่าฉัน 8-9 ปี ตอนนันฉันอายุประมาณ 27-28 ปี  พอเขาเห็นฉันเริ่มไม่ขัดขืนเวลาเขากอดหรือหอมแก้มเขาก็เริ่มขอมี SEX กับฉัน

      ช่วงมี SEX  กันแรกๆฉันยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่เขารู้ว่าฉันยอมๆเขาไปให้มันหมดหน้าที่ไปเท่านั้นเอง เขาเลยค่อยๆสอนเรื่องพวกนี้ให้ฉันจนฉันเริ่มคล้อยตามเขาและเขาทำให้ฉันเริ่มรู้จักความสุขเมื่ออยู่บนเตียง ฉันเริ่มรักเขาขึ้นมาทีละนิดๆจนฉันลืมแฟนเก่าและไม่คิดถึงเขาอีกเลยทั้งๆที่เขาไม่ผิดอะไรเลย

      ฉันกับสามีมี SEX กันทุกคืนคืนละหลายๆครั้งจนฉันรักเขามากและยอมเป็นเมียน้อยเขา เริ่มรับสภาพได้และไม่แสดงให้ใครรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน ไม่เคยไปราวีเมียหลวงเขาเลย  

      ยิ่งสามีขอให้ฉันมีลูกให้เขาฉันก็คิดว่าเขาคงจะรักฉันจริๆเพราะตอนนี้ฉันรักเขาหมดหัวใจแล้ว(ความรักทำให้คนตาบอด)ฉันไม่เคยเห็นความไม่ดีของเขาเลยเขาก็ขอให้ฉันมีลูกให้เขาอีก ฉันไม่ยอมฉันให้เหตุผลว่าจะให้ฉันท้องป๋องขึ้นมาได้ยังไงฉันยังไม่แต่งงาน  และฉันรับราชการมันคงเป็นไปไม่ได้ แค่ที่เราแอบอยู่ด้วยกันฉันก็รู้สึกแย่ทุกครั้งที่คิดว่าฉันเป็นเมียน้อยเขาและยิ่งรู้สึกแย่มากๆเมื่อเมียหลวงฝากขนม หรืออาหาร  ผลไม้ มาให้ฉันๆรู้สึกว่าทำไมฉันถึงทำเรื่องนี้ได้ยิ่งเมียเขาดีกับฉันเท่าไหร่ฉันยิ่งรู้สึกต่ำต้อยทุกครั้ง

      จนฉันคิดจะเดินออกมาจากชีวิตเขาและฉันก็พยายามไปค้างบ้านเพื่อนบ้าง  กลับกรุงเทพฯบ่อยขึ้น อาทิตย์หนึ่งจะนอนที่บ้านเขาไม่เกิน2คืนต่อสัปดาห์

(ค่อยมาเล่าตอนต่อไปนะค่ะแล้วจะรู้ว่าความสุขไม่เคยอยู่กับเรานานและเวรกรรมมีจริงตามเราทันในชานี้จริงๆ)

เราก็เป็นคนหนึ่งที่เป็นเมียน้อยเขาเหมือนกัน เพราะอะไรก็ไม่รู้ความรักก็ไม่ใช่ ทรัพย์สินก็ไม่ใช่ น่าจะเป็นเวรกรรม หรือเพราะขาดความอบอุ่นในวัยเด็ก ทุกวันนี้ยังหาคำตอบไม่ได้เลยและที่แย่กว่านั้นก็คือเรามีลูกกับเขาด้วย แต่อยากจะบอกทุกคนว่าถ้าใครที่เป็นเมียน้อยแล้วหรือที่กำลังจะเป็นถ้าคุณสามารถถอยออกมาได้คุณก็จะพบกับความสุขถึงแม้ว่าช่วงแรกคุณจะทรมารก็ตาม(ถ้าคุณรักเขา)แต่ต่อไปคุณก็จะพบกับความสุขที่แท้จริง

        เรื่องของเราเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ7-8 ปีมาแล้วอยากจะแบ่งปันให้ผู้หญิงที่กำลังจะเป็นเมียน้อยได้รับรู้ก่อนจะมีชีวิตที่ย่ำแย่เหมือนกับเรา(ถึงใครอาจจะคิดว่าเราโง่ก็ตาม)

     เรารับราชการสามีเราก็รับราชการเรารู้จักกันมาก่อนจะมีอะไรกันประมาณ 7 ปีในฐานะเพื่อนร่วมงานและเราก็รู้ว่าเขามีเมียอยู่แล้วเขาก็เป็นพี่ที่ดี เมียเขาก็ดี เราทำงานที่เดียวกับเขาประมาณ3ปี แล้วก็ย้ายกันไปคนละทิศคนละทางตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร หลังจากแยกย้ายกันไปคนละที่แล้วก็ยังนัดไปเที่ยวไปทานข้าวด้วยกันบ้างไปกันในฐานะคนที่เคยทำงานด้วยกันทุกครั้งที่ไปก็จะมีเมียเขาไปด้วยและเพื่อนๆคนอื่นๆด้วยทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง

      จนกระทั่งเข้าปีที่ 7 เราได้ย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดได้ไม่กี่เดือนเขาก็มีคำสั่งให้ย้ายมาที่จังหวัดเดียวกับที่เราไปอยู่  เราเช่าบ้ายอยู่กับเพื่อนส่วนเขาเช่าบ้านอยู่คนเดียวแต่บ้านอยู่ใกล้กัน ต่อมาเรากับเพื่อนเกิดมีปัญหากันเพื่อนก็เลยย้ายไปเช่าบ้านอยู่คนเดียว  ทุกวันตอนเย็นๆเราจะไปนั่งทำงานที่บ้านเขาเพราะบ้านเขามีคอมฯเครื่องไม้เครื่องมือในกาทำงานเขามีครบทุกอย่าง  ส่วนเราไม่มีตอนแรกเราก็จะไปทำงานที่ทำงานตอนเย็นๆบางทีกว่าจะกลับก็ดึกทางเข้าบ้านค่อนข้างเปลี่ยว เขาเลยบอกว่าทำไมไม่มาทำงานที่บ้านพี่ ขับรถคนเดียวดึกๆมันอันตราย เราก็บอกว่าเกรงใจไม่อยากรบกวน  เขาบอกว่าคบกันมา6-7 ปียังจะเกรงใจอีกเหรอเราก็เลยไปทำงานที่บ้านเขาทุกเย็นแล้วจะเดินกลับบ้านประมาณ 2 ทุมผ่านไป 3 เดือนความสัมพันธุ์ของเราก็ยังเป็นพี่น้องที่นับถือกันเหมือนเดิม

   จนกระทั่งวันหนึ่งเวรกรรมของเรากำลังจะเกิดขึ้นเมื่อเจ้าของบ้านที่เราเช่าอยู่ให้ช่างมาทุบผนังบ้านด้านหนึ่งโดยไม่ได้บอกเราล่วงหน้าวันนั้นเป็นวันศุกรเรากำลังจะกลับไปเอาของที่บ้านเพื่อกลับกรุงเทพฯ(เราจะกลับบ้านที่กรุงเทพฯทุกอาทิตย์)พอเห็นว่าผนังบ้านมันเปิดอยู๋ด้านหนึ่งเราก็ไม่กล้ากลับบ้านเพราะเป็นห่วงของในบ้านกลัวจะหายเราเลยโทรไปต่อว่าเจ้าของบ้านทะเลาะกันเสียงดังมาก พี่เขากลับมาพอดีเขาเลยบอกว่าไม่เป็นไรอย่าไปทะเลาะกับเขาเลยเดี๋ยวพี่จะอยู่เป็นเพื่อนเราเอง เขาเลยโทรไปบอกเมียเขาว่าอาทิตย์นี้ไม่กลับบ้านนะจะอยู่เป็นเพื่อนน้องมันหน่อยบ้านมันผนังบ้านหายไปด้านหนึ่ง เมียเขาก็ไม่ว่าอะไร เขาก็มานอนค้างบ้านเรานอนกันคนละห้องบ้านเรามี2ห้องนอน อาทิตย์นั้นก็เที่ยวกันทั้ง2วันเพราะไม่มีอะไรจะทำไปเที่ยวบ้านพี่สาวของเขาบ้านเพื่อนเขาจังหวัดใกล้ๆกัน

     เหตุการณ์ระหว่างเราก็ปกติไม่มีใครมีใจให้ใครยังห่วงใยในฐานะพี่น้องเหมือนเดิมจนกระทั่งเย็นวันหนึ่งเราก็ไปทำงานที่บ้านเขาตามปกติ เขาก็นั่งดื่มเหล้าอยู่เราก็นั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะทำงาน  แล้วเขาก็เดินมาหาเราแล้วก็ก้มลงมาจูบผมของเราเราก็ตกใจอึ้งทำอะไรไม่ถูกเขาบอกว่าพี่รักเรานะ  พอตั้งสติได้ก็เก็บงานที่หอบไปนั่งทำบ้านเขาใสตะกร้าเตรียมตัวกลับบ้านแต่พูดอะไรไม่ออกไม่ได้ต่อว่าเขาได้แต่เงียบเก็บของเสร็จก็เดินกลับบ้านไม่ได้พูดอะไรกันเดินเข้าบ้านก็ปิดประตูบ้านแต่ด้วยความรีบลืมปิดประตูรั้ว  เขาเดินตามมาที่บ้านบอกว่าขอโทษออกมาคุยกันก่อนเราก็ไม่ออกมา  เขาเลยบอกว่าถ้าไม่ออกมาคุยกันเขาจะนั่งอยู่หน้าบ้าน  ตอนนั้นก็คิดว่าอยากจะนั่งก็นั่งไปเถอะ แต่เขาก็ไม่ได้นั่งเงียบๆตะโกนเรียกแล้วบอกว่าขอโทษที่พี่เผลอไปจูบเรา ด้วยเป็นบ้านชั้นเดียวหลังบ้านจะติดกับบ้านของครู เราก็กลัวมากกลัวว่าครูคนนั้นจะได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเขารู้ว่าพี่เขามีเมียอยู่แล้วเราก็เลยเดินออกไปหาเขาแล้วก็บอกว่ากลับไปเถอะ อย่ามาส่งเสียงดังเพราะดึกแล้วอายคนอื่นเพราะเป็นอำเภอเล็กๆใครมีอะไรจะรู้กันทั้งอำเภอ เขาบอกว่าให้กลับไปคุยที่บ้านเขาเพราะบ้านเขาข้างๆบ้านไม่มีใครอยู่ไม่ต้องกลัวใครจะได้ยิน เราบอกว่าไปเถอะๆ เขาบอกว่าถ้าเรายังโกรธเขาอยู่เขาจะไม่ไปไหนจะนั่งอยู่ที่เดิม  เราเลยบอกว่าเราไม่โกรธแล้ว ขอให้กลับไปเขาก็ไม่ยอมจนข้างบ้านมายืนคอยืดคอยาวอยู่ข้างรั้วถามว่ามีอะไรกันหรือเปล่า  เราก็กลัวว่าเดี่ยวเรื่องจะไปกันใหญ่  เขาเลยตะโกนบอกไปว่ามาตามให้เราช่วยไปดูงานหน่อยพอดีมีงานที่ทำร่วมกันอยู่  เราก็เลยเดินออกไปบ้านเขาเพื่อตัดปัญหา 

                    แต่ปรากฏว่าฝนตกเดินกลับบ้านไม่ได้แล้วก็มืดด้วยไม่ได้เปิดไฟไว้ นั่งรอจนดึกฝนก็ไม่หยุด(เหมือนในละครน้ำเน่ามากๆแต่ขอบอกว่านี่คือเรื่องจริง)เขาบอกว่าให้เข้าไปนอนในห้องเขาส่วนเขาจะนอนที่ห้องทำงานเอง  เราก็คิดว่าคงไม่มีอะไรเข้าไปอยู่ในห้องน่าจะปลอดภัยกว่าเพราะบ้านเขามีห้องนอนห้องเดียวเราคิดว่าเราก็คงนอนไม่หลับ รอให้ฝนหยุดแล้วค่อยเดินกลับ  ก็นอนดูทีวีไปเรื่อยๆจนรายการทีวีไม่มีอะไรให้ดูแล้วเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ มารูสึกตัวอีกทีตอนที่เขาเข้าไปอยู่ในห้องแล้ว  เขาบอกว่าฝนตกหนักมากฝนน่าจะสาดเข้ามาทางหน้าต่างเพราะเปิดหน้าต่างไว้เขาบอกว่าเคาะประตูเรียกเราตั้งนานแล้วเราก็ไม่ตื่นเขาเลยไปเอากุญแจห้องมาไขแล้วก็เอาผ้ามาเช็ดพื้นแล้วบอกให้เรานอนไปเถอะเดี๋ยวเช็ดพื้นแล้วเขาจะออกไปเองเขาเข้ามาเอาผ้าห่มด้วยเพราะว่าอากาศหนาวเราก็ไม่ได้ว่าอะไรยังงงว่าทำไมเราไม่ได้ยินเขาเรียกเลยเหรอสงสัยเพิ่งจะหลับเราก็ตื่นมานั่งสัปงกดูเขาเช็ดพื้นกะว่าเดี๋ยวเขาออกไปแล้วค่อยนอนเขาเลยบอกว่านอนไปก่อนได้เลยไม่ต้องเกรงใจเราก็นอนต่อใจหนึ่งก็คิดว่าเราจะช่วยเขาถูพื้นแต่กลัวเขาจะคิดว่าเรามีใจก็เลยนอนต่อไม่ยุ่งดีกว่า

                 พอเคลิ้มหลับไปเขาก็มากอดเราจากด้านหลังเราก็ตกใจบอกเขาว่าอย่าทำอะไรบ้าๆนะพี่มีเมียอยู่แล้ว หนูก็มีแฟนแล้วพี่ก็รู้เขาบอกว่าพี่ไม่ทำอะไรหรอกพี่คิดถึงแม่อยากกอดใครสักคน(แม่เขาตายตอนเขาอายุ 3ขวบ) ตอนแรกเราก็ดิ้นผลักเขาเขาก็ยิ่งกอดเราเเน่นยิ่งเราดิ้นมือที่เขากอดอยู่ก็โดนหน้าอกเราเราเลยหยุดดิ้นไม่อยากให้โดนหน้าอกพอหยุดดิ้นเขาก็เริ่มปลุกปล้ำเราเราก็ขอร้องเขาว่าอย่าทำอะไรหนูเลยพี่มีเมียแล้วนะ เราพยามเตือนสติเขาปากเขาก็บอกว่าพี่ไม่ทำอะไรหรอกๆๆแต่ทั้งมือทั้งตัวเขานอนทับเราอยู่เราดิ้นจนเหนื่อยพอเราหยุดดิ้นเขาก็แค่นอนทับเราไว้เฉยๆเราพยายามจะตั้งสติเพื่อให้รอดพ้นจากเหตุการณ์ตรงนั้นไปให้ได้เพราะเราเคยนอนค้างกับแฟนเราหลายครั้งแล้วเราคบกับแฟนมา 7 ปีแต่เรากับแฟนเคยตกลงกันไว้ว่าเราให้เขาแค่กอดจูบได้เท่านั้นเขาก็ไม่เคยทำเกินเลยไปกว่านั้นแต่ก็เคยมีบางครั้งเหมือนกันที่เขาเกิดอารมณ์แล้วขอให้เราเป็นของเขาแต่เราไม่ยอมเขาก็ไม่ว่าอะไรได้แต่นอนกอดกันทั้งคืน เราคิดว่าเราคงจะตั้งสติได้เพราะกับแฟนเราที่รักกันมากๆเราก็ไม่เคยปล่อยให้มันเกินเลย 

             ตอนนั้นคิดว่าผู้ชายคนนี้เราไม่เคยรักเขาเลยเราคงไม่เพลี้ยงพร้ำหรอกเพราะเมื่อเราหยุดดิ้นเขาก็ไม่ทำอะไรเราเพียงแต่งนอนทับเราไว้เฉยๆเท่านั้น  แต่เหตุการณ์ไม่เป็นไปตามที่เราคิดพี่เขาเจ้าเล่ห์กว่าที่เราคิด เขามีความชำนาญเรื่องบนเตียงมากในขณะที่นอนทับเราอยู่นั้นปากก็บอกว่าไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทำอะไรหนูหรอก ไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทำอะไรหนูหรอก ไม่ต้องกลัวพี่ไม่ทำอะไรหนูหรอก พอเขาเปลี่ยนคำพูดเป็นพี่ขอโทษ พี่ขอโทษเป็นเมียพี่นะเราไม่ทันได้พูดอะไรความเป็นชายของเขาก็เข้ามาอยู่ในร่างกายของเราแล้ว

              ในเวลานั้นเราได้แต่นอนนิ่งๆ สับสนไปหมดใจเตลิดไปไหนก็ไม่รู้คิดเรื่องต่างๆสับสนไปหมดหน้าแฟนลอยมาเราคิดว่าแล้วฉันจะต้องทำยังไงจะบอกแฟนว่ายังไง แล้วพ่อแม่เราละท่านจะคิดยังยังไง แล้วทำไมคนที่เรานับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆคนหนึ่งจึงทำกับเราแบบนี้  ทำไมไม่เหมือนเพื่อนๆเราเลย(เพื่อนๆส่วนมาก90%เป็นเพื่อนผู้ชายแต่ไว้ใจได้ทุกคนรักเราเหมือนน้องตอนเรียนจบเพื่อนๆที่สนิทมากๆเขาบอกว่าเขาเป็นห่วงเรามากแล้วเตือนว่าผู้ชายทั่วไปไม่เหมือนเพื่อนๆนะอย่าไปไว้ใจผู้ชายเหมือนไว้ใจเพือนๆนะ ทำงานแรกๆเราก็ระแวงพวกผู้ชายตามที่เพื่อนบอกอยู่พักหนึ่งแต่ทุกคนก็ดีไม่เคยคิดเรื่องชู้สาวเลยมีแต่คอยเป็นห่วงเป็นใยจนเราลืมคำเตือนของเพื่อนๆไปสนิทมาคิดได้อีกที่เมือเกิดเรื่องนี้เมื่อได้ชื่อว่ามีอะไรกับสามีคนอื่น)

              ในตอนนั้นเราไม่ได้ร้องให้เลยเป็นเพราะกลัวหรือเป็นเพราะน้ำตาตกในก็ไม่รู้ไม่มีคำพูดออกมาจากปากเราเลยแม้แต่คำเดียวเราได้ยินเสียงเขาพูดแต่ไม่รู้ว่าเขาพูดว่ายังไงเราได้แต่นอนนิ่งๆส่วนเขาเมื่อเสร็จภารกิจของเขาแล้วก็ยังป้วนเปี้ยนวุ่นวายอยู่กับส่วนต่างของเราไม่ลดละเราก็ไม่ขัดขืนและไม่ตอบสนองใดๆทั้งสิ้น  ในใจคิดว่านี่ฉันอุตส่าเก็บความบริสุทธิ์ไม่ยอมมีอะไรกับแฟนที่คบกันมาตั้ง 7 ปี เพื่อมาเป็นเมียน้อยเขาเหรอ  ฉันนอนคิดจนถึงตอนเช้าและไม่ได้ลุกไปทำงานไม่กล้าไปสู้หน้าคนที่ทำงาน กลัวเขาจะรู้ว่าฉันมีอะไรกับผู้ชายคนนี้  แล้วกับผู้ชายคนนี้ฉันจะพูดอะไรกับเขา ฉันทำตัวไม่ถูกได้แต่นอนซมอยู่กับที่นอน

                  และในเย็นวันนั้นเราจะต้องกลับบ้านแต่ฉันไม่กล้ากลับกรุงเทพฯกลัวแฟนจะรู้ว่าฉันไปนอนกับผู้ชายมาเขาโทรมาฉันก็ไม่กล้ารับโทรศัพท์เขาส่วนผู้ชายคนที่เพิ่งยัดเยียดคำว่าเมียน้อยให้ฉันนั้นก็ไม่กล้าทิ้งฉันไว้คนเดียวแต่ฉันไม่รู้ว่าเขากลัวอะไรเขาไปลางานให้ฉันในวันนั้นซึ่งเป็นวันศุกรแล้วเขาก็กลับมาอยู่กับฉันทั้งวันเขาบอกว่าพี่จะรับผิดชอบทุกอย่างแต่เราไม่ได้ต้องการให้เขามารับผิดชอบหรอกนะตอนนั้น เพราะเราไม่ได้รักเขา  เขาเฝ้าเอาอกเอาใจฉันทั้งวันและก็ไม่ยอมให้เรากลับไปนอนที่บ้านเขาบอกว่ากลัวฉันคิดมาก แต่ตลอดวันหยุดฉันไม่พูดกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว

                 เช้าวันจันทร์ฉันก็ไม่ได้ไปทำงานเขาเลยไปเอาใบลาพักผ่อนมาให้ฉันเซ็นต์แล้วก็บอกที่ทำงานว่าฉันไม่สบายให้ฉันลา1 อาทิตย์แต่ที่ทำงานเพื่อนๆบอกว่าเดี่ยวตอนเที่ยงๆจะมาเยี่ยมฉัน เขาเลยพาฉันไปเที่ยวจังหวัดสุโขทัยไปพักที่โรงแรม 1 อาทิตย์ เขากลัวว่าเพื่อนๆฉันจะสงสัย ส่วนฉันก็ไม่อยากเจอหน้าใครไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ตลอดเวลา 1 อาทิตย์ที่ฉันอยู่ในที่ๆไม่มีใครรู้จักฉันรู้สึกปลอดภัยเริ่มพูดคุยกับเขาเขาบอกว่าให้ฉันหยุดคิดทุกอย่างเพราะฉันเริ่มไม่สบายแล้วทุกครั้งที่เครียดฉันก็จะไม่สบายแบบนี้ทุกครั้ง ฉันเองก็เริ่มกลัวว่าถ้าหมดวันลาแล้วฉันไม่สบายไม่หายขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังไงลาป่วยก็แล้ว ลาพักผ่อนก็แล้วฉันเลยทำตามที่เขาบอก

             เขาก็คอยเอาอกเอาใจฉันไม่ห่างจากฉันเลย  เขากราบเท้าขอโทษฉันเขาบอกว่าจะให้เขารับผิดชอบยังไงก็ได้เขาจะทำตามทุกอย่า  ฉันบอกเขาว่าไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้นเพราะครอบครัวฉันรับไม่ได้ที่ฉันจะต้องอยู่ในฐานะเมียน้อยเพราะพ่อฉันทิ้งแม่ฉันไปมีเมียน้อยอีกคน  และพอฉันโตขึ้นมาแม่คอยสอนฉันตลอดเวลาว่าจะเรียนอะไรอยากได้อะไรแม่จะตามใจทุกอย่างขออย่างเดียว อย่าหนีตามผู้ชายและอย่าไปยุ่งกับสามีคนอื่น  พอฉันบอกเขาเขาบอกว่าเขาจะเลิกกับเมียเขายังไม่ได้จดทะเบียนกันแต่เขาแต่งงานอยู่ด้วยกันมา6 ปีแล้ว

           ส่วนฉันตอนนั้นคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงถ้าเขาเลิกกับเมียแล้วมาอยู่กับฉันๆก็รับไม่ได้เพราะใครๆก็ต้องด่าว่าฉันว่ารู้ทั้งรู้ว่าเขามีเมียแล้วยังแย่งเขามาอีกและที่สำคัญฉันไม่รักเขาเลย ฉันไม่กลับกรุงเทพฯตลอดทั้งเดือนเพราะไม่กล้าสู้หน้าแฟนได้แต่โทรบอกเขาว่าช่วงนี้งานยุ่งมากเลยไม่กลับกรุงเทพฯแฟนที่แสนดีของฉันก็ไม่สงสัยไม่ระแวงอะไรเลย

           ส่วนผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีฉันก็ไม่ยอมห่างฉันเลยถ้าฉันไม่กลับเขาก็ไม่กลับเขาแคร์ฉันมากจนฉันเริ่มที่จะพูดคุยกับเขาได้เป็นปกติและจากวันที่เขามีอะไรกับฉันแล้วเขาก็ให้ฉันนอนบ้านเขาทุกคืนถ้าคืนไหนฉันจะกลับไปนอนที่บ้านของฉันเขาก็จะตามไปนอนเป็นเพื่อน ฉันเลยไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านฉันเลยตั้งแต่วันนั้นเพราะกลัวข้างบ้านเขาจะรู้ว่าฉันเอาผู้ชายมานอนที่บ้าน ฉัยเลยไปนอนบ้านเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แต่ตลอดเวลา 1 เดือนที่เขาอยู่กับฉันทั้งวันทั้งคืนเขาไม่เคยขอมีเรื่องบนเตียงกัยฉันอีกเลยจนฉันเริ่มใจอ่อนและคิดว่าฉันคงกลับไปหาแฟนไม่ได้แล้วเพราะแฟนฉันเคยพูดว่าถ้าฉันไปมีอะไรกับคนอื่นถึงเขาจะรักฉันมากสักขนาดไหนเขาก็รับไม่ได้  ถ้าฉันกลับไปหาเขาแล้วไม่บอกเขาถ้าเขารู้ที่หลังก็คงรู้สึกแย่และตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันฉันก็คงจะไม่มีความสุขเพราะมีเรื่องปิดบังเขา

         ฉันเลยอยู่ต่างจังหวัดตลอดเวลาหลายเดือนแฟนฉันก็ไปทำงานต่างจังหวัดเราก็ไม่ได้เจอกันเลยเพียงแต่โทรคุยกันเท่านัน ฉันก็เลยอยู่กับสามีคนนี้และปล่อยเลยตามเลยเพราะฉันไม่อยากได้ชื่อว่ามีผัว2คนถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่รักสามีคนนี้เลยแต่เขาทำให้ฉันเริ่มรู้สึกอบอุ่นที่เขามาเฝ้าเอาใจตามใจและคอยเป็นห่วงเป็นใยเพราะเขาอายุมากกว่าฉัน 8-9 ปี ตอนนันฉันอายุประมาณ 27-28 ปี  พอเขาเห็นฉันเริ่มไม่ขัดขืนเวลาเขากอดหรือหอมแก้มเขาก็เริ่มขอมี SEX กับฉัน

      ช่วงมี SEX  กันแรกๆฉันยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่เขารู้ว่าฉันยอมๆเขาไปให้มันหมดหน้าที่ไปเท่านั้นเอง เขาเลยค่อยๆสอนเรื่องพวกนี้ให้ฉันจนฉันเริ่มคล้อยตามเขาและเขาทำให้ฉันเริ่มรู้จักความสุขเมื่ออยู่บนเตียง ฉันเริ่มรักเขาขึ้นมาทีละนิดๆจนฉันลืมแฟนเก่าและไม่คิดถึงเขาอีกเลยทั้งๆที่เขาไม่ผิดอะไรเลย

      ฉันกับสามีมี SEX กันทุกคืนคืนละหลายๆครั้งจนฉันรักเขามากและยอมเป็นเมียน้อยเขา เริ่มรับสภาพได้และไม่แสดงให้ใครรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน ไม่เคยไปราวีเมียหลวงเขาเลย  

      ยิ่งสามีขอให้ฉันมีลูกให้เขาฉันก็คิดว่าเขาคงจะรักฉันจริๆเพราะตอนนี้ฉันรักเขาหมดหัวใจแล้ว(ความรักทำให้คนตาบอด)ฉันไม่เคยเห็นความไม่ดีของเขาเลยเขาก็ขอให้ฉันมีลูกให้เขาอีก ฉันไม่ยอมฉันให้เหตุผลว่าจะให้ฉันท้องป๋องขึ้นมาได้ยังไงฉันยังไม่แต่งงาน  และฉันรับราชการมันคงเป็นไปไม่ได้ แค่ที่เราแอบอยู่ด้วยกันฉันก็รู้สึกแย่ทุกครั้งที่คิดว่าฉันเป็นเมียน้อยเขาและยิ่งรู้สึกแย่มากๆเมื่อเมียหลวงฝากขนม หรืออาหาร  ผลไม้ มาให้ฉันๆรู้สึกว่าทำไมฉันถึงทำเรื่องนี้ได้ยิ่งเมียเขาดีกับฉันเท่าไหร่ฉันยิ่งรู้สึกต่ำต้อยทุกครั้ง

      จนฉันคิดจะเดินออกมาจากชีวิตเขาและฉันก็พยายามไปค้างบ้านเพื่อนบ้าง  กลับกรุงเทพฯบ่อยขึ้น อาทิตย์หนึ่งจะนอนที่บ้านเขาไม่เกิน2คืนต่อสัปดาห์

(ค่อยมาเล่าตอนต่อไปนะค่ะแล้วจะรู้ว่าความสุขไม่เคยอยู่กับเรานานและเวรกรรมมีจริงตามเราทันในชานี้จริงๆ)

ไม่เข้าใจว่าสังคมเอาอะไรมาวัดมาเมียน้อยหรือเมียหลวงใครถูกใครผิด  ใครดีใครเลว  ถึงจะเป็นเมียน้อยก็เป็นเมียเหมือนกัน  ฉันก็ทุกข์ทรมานไม่ต่างจากพวกคุณฉันทรมานมาแล้วเกือบ 5 ปี เหมือนตกนรกทั้งเป็น  แต่ก็รักเขามากเสียเหลือเกิน   เขาก็บอกเลิกฉันเป็นร้อยๆ ครั้งได้แล้ว  แต่ผลสุดท้ายเขาก็กลับมาหาฉัน  ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาทำไมอยากอยู่กับฉัน   ต่างคนก็ต่างปวดร้าวด้วยกันทั้งนั้น  คุณว่าจริงไหม

เมื่อหลวมตัวหลวมใจเป็นเมียน้อย

ฉันก็เป็นผู้หญิงอีกคนที่ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นน้อยอะไรกับเขาเลย  เมื่อก่อนฉันก็ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมคนที่เป็นเมียน้อยเมื่อรู้ว่าเขามีภรรยาแล้วจะไปยุ่งกับเขาทำไม  จนวันนี้ฉันถูก

ยัดเยียดฐานะเมียน้อยให้มาอย่างโหดร้ายและทรมานที่สุด  ฉันและแฟน(สามีคนอื่นเขา) เริ่มรู้จักกันในฐานะเพื่อน ตอนนั้นเขาหย่ากับภรรยาเขาแล้วเขาก็เลยมาคบกันเราสองคนรักกันมาก จนได้เสียกันเขาจึงสารภาพว่าจริงๆ แล้วเขาแค่เห็นฉันเป็นทางผ่านไม่ได้จริงจังอะไร  จนรู้ว่าเขาคนเป็นแรกของฉันเขาจึงรักฉันมากขึ้น ความผูกพันมันยิ่งแน่นหนามากขึ้นจากเดือนเป็นปี  เราคบกันได้อยู่ปีกว่าๆ เขาแอบไปจดทะเบียนสมรสกับแฟนเขาอีกรอบเพราะลูกเขาจะเข้าโรงเรียน

แฟนเขามาอาระวาดฉันตามด่าต่างๆ นานา  พยายามกลั่นแกล้งทุกวิถีทาง  รวมถึงพ่อแม่แฟนฉันด้วย ตามตบตามด่าให้อับอาย  มาเฝ้าสามีที่ทำงานทุกวัน ฉันรู้สึกอับอายมากสงสารพ่อกับแม่  อยากจะตายหนีปัญหาไป แต่เพื่อนๆ ที่ทำงานก็ให้กำลังใจมาตลอด ฉันต้องทนเห็นหน้าเมียเขาและเขาอยู่ทุกวันมันทรมานมาก เราสองคนได้ตกลงเลิกกัน ฉันตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเลิกไม่ยอมคุย ไม่เจอหน้า เวลาทำงานด้วยกันก็ต้องทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน ทรมานมากค่ะ ร้องไห้ทุกวัน แต่เขาก็มักจะคิดมากแล้วกินเหล้า พอเมาก็มาหา มานอนเฝ้าหน้าห้องนอนจนเพื่อนๆเราคาญ  ทำอย่างนี้อยู่เสมอจนฉันใจอ่อนก็ยอมกับไปคบกันแบบลับๆอีกครั้ง  มันมีทั้งทุกข์และสุขปนกัน จนมีวันหนึ่งภรรยากับบอกกับแฟนฉันว่าในเมื่อเลิกกันไม่ได้เขาจะขอให้ฉันเป็นเมียน้อยเขาเพราะเขาก็ไม่อยากเสียสามีไป  เพราะตอนนั้นแฟนฉันจะชวนฉันหนีไปอยู่เชียงใหม่ด้วยกันแต่ฉันไม่ไปเพราะยังลังเลในตัวเขา  เราสามคนได้นัดคุยกันฉันเลือกที่จะเดินออกจากชีวิตพวกเขาเพราะฉันคงรับไม่ได้เหมือนกัน   ตั้งแต่นั้นเราสองคนก็ต่างคนต่างอยู่ เป็นเวลา 4 ถึง 5 เดืนอ แต่เขาก็ยังแอบโทรหาฉันอยู่เป็นประจำ ทำให้ฉันตัดใจจากเขาไม่ได้เสียที

ทดสอบความรัก
ทดสอบความรัก
ทดสอบ...ความรัก...ของตัวเอง
ทดสอบความเซ็กซี่ << ถ้าโกงขอให้ไม่เปนความจิง >>

เอากระดาษมาแผ่นนึงแล้วเขียน1-10
(ห้ามโกงเด็ดขาด)

1. คุณมีผมสีเข้มหรือสีอ่อน
2. ถ้าเกิดได้ไปเดท คุณจะเลือกไปกินข้าว2ต่อ2 หรือไปปาร์ตี้
3. สีโปรดของคุณคืออะไร ระหว่าง ชมพู, เหลือง, ฟ้าอ่อน , หรือ เขียวน้ำทะเล
4. กิจกรรมที่คุณโปรดปรานมากที่สุดระหว่าง โต้คลื่น , เสก็ต , หรือ สกี
5. ถ้าจะเลือกท่าเรือระหว่าง อู่เรือรบเก่า , อู่แปซิฟิค หรือ อู่วิคตอเรีย ซีเคร็ต คุณจะเลือก

อันไหน
6. รัฐที่คุณชอบที่สุดคือรัฐใดระหว่าง แคลิฟอร์เนีย , ฟลอริดา , หรือ โอไฮโอ
7. ในฤดูร้อนคุณจะไป ทะเล หรือ จะไปที่ๆเย็นกว่านี้
8. เกิดเดือนอะไร
9. คุณจะนั่งอืดอยู่ที่บ้านหรือ ออกไปเที่ยวกับเพื่อน
10. ชื่อคนที่เป็นเพศตรงข้ามกับคุณ


---=====อธิษฐาน=====---













*คำตอบ*

1. สีเข้ม-เซ็กซี่ ~ สีอ่อน-หวาน น่ารัก
2. ไปกินข้าว2ต่อ2-โรแมนติค ~ ไปปาร์ตี้-ขี้เล่น
3. ชมพู-น่ารัก ~ เหลือง-ชอบเสียงดัง ~ ฟ้าอ่อน-ใจเย็น ~ เขียวน้ำทะเล-แข็งแกร่ง
4. โต้คลื่น-ว่องไว คล่องแคล่ว ~ เสก็ต-เด็ดเดี่ยว ~ สกี-กล้าหาญ
5. อู่เรือรบเก่า-น่ากลัว ~ อู่แปซิฟิค-สนุกสนาน ~ อู่วิคตอเรีย ซีเคร็ต-เซ็กซี่
6. แคลิฟอร์เนีย - คุณชอบอยู่กับคนมากๆ ~ ฟลอริดา-ปาร์ตี้ในความร้อน ~ โอไฮโอ-
เงียบ เย็น
7. ทะเล-ผิวสีแทน ชอบพระอาทิตย์ ~ ที่ๆเย็นกว่านี้-ผิวสีอ่อน และ หัวโบราน
8. มกราคม-โด่งดัง ~ กุมภาพันธ์-น่ารัก ~ มีนาคม-เสียงดัง ~ เมษายน-ขี้เล่น
พฤษภาคม-ใจเย็นมาก ~ มิถุนายน-อารมณ์ดี ~ กรกฎาคม-เรียบง่าย ~ สิงหาคม- สนุก
สนาน ~ กันยายน-เงียบ ~ ตุลาคม-กล้าแสดงออก ~ พฤศจิกายน-ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น
(ทั้งทางดีและไม่ดี) ~ ธันวาคม-อบอุ่น
9. อืดอยู่บ้าน-น่าเบื่อ ~ ไปเที่ยวกับเพื่อน-บ้าๆบอๆ
10. คนนั้นจะตกหลุมรักคุณ!!!!!


ถ้าคุณโฟสกระทู้นี้ไปเวปอื่น:

0 เวป...คำอธิษฐานของคุณจะไม่เป็นจิง
1-5 เวป....คำอธิษฐานของคุณจะเป็นจิงภายใน6เดือน
6-10 เวป....คำอธิษฐานของคุณจะเป็นจิงภายใน2อาทิตย์
11 เวปขึ้นไป.....จะเป็นจิงเร็ว

ผู้ชายเป็นสัตว์ประเภทเดียวกับหมู แพะ แกะ ไก่ การที่จะให้อยู่แบบผัวเดียวเมียเดียวเป็นเรื่องยาก เพราะเขามีสัญชาตญานในการขยายเผ่าพันธ์แทรกอยู่ในยีนส์ ทำไมต้องมีสถานบริการเกิดขึ้นมากมาย ก็เพื่อให้พวกเขาลดแรงกดดัน ที่จะต้องอยู่ในกรอบที่สังคมกำหนด พ่อพระขนาดไหนถ้ามีโอกาสก็ทุกรายไป ต่อให้มีเป็นฮาเร็มพอ เก่าก็เบื่อ พ่อวัวผสมพันธ์กับตัวเมียตัวเดิมหมดแรง แต่พอเจอตัวใหม่ก็คึกคักขึ้นมาได้อีก ลองอ่านหนังสือทางชีววิทยาดูแล้วจะรู้ มนุษย์ผู้ชายก็คล้ายกัน ความสดใหม่ เซ็กซ์ ไม่คงทนหรอก ผู้ชายมีเซ็กซ์ได้โดยไม่ต้องมีรัก แต่ผู้หญิงเราต้องรักจึงจะยอมมีเซ็กซ์ และต้องการครอบครองเป็นเจ้าของ จึงทุกข์ ผู้ชายต้องการสดใหม่ไปเรื่อย ที่ต้องยอมแต่งงานก็เพื่อแลกกับการมีคนให้......มากครั้งตามที่ต้องการ  เมื่อเลยช่วงข้าวใหม่ปลามัน สิ่งที่คงเหลืออยู่คือความรักความผูกพันธ์ ความดี สิ่งนี้นี่เองที่เขาเรียกกันว่า นำพริกถ้วยเก่า

เราก็เป็นเมียน้อย แต่เรารู้ว่าเราทำอะไร เราไม่ว่าใคร ไม่แสดงตัว แต่กำลังตกเป็นจำเลยของสังคม สังคมที่ไม่เคยให้อะไรเราเลย

เราก็เป็นเมียน้อย แต่เรารู้ว่าเราทำอะไร เราไม่ว่าใคร ไม่แสดงตัว แต่กำลังตกเป็นจำเลยของสังคม สังคมที่ไม่เคยให้อะไรเราเลย

ผู้ชายไม่ใช่สิ่งของ ไม่มีใครแย่งใครหรอก คุณไม่ผิด ตีกันตบกันแย่งกันใครชนะเอาไปเหรอ เขาเจิ่นไปหาเองเขาอยากอยู่กับใคร เขาตัดสินใจเองน่ะ   เพียงแต่เราเลือกได้น่ะว่า ถ้าไม่ได้ทั้งหมดก็ไม่เอาเลย         อดีตเคยเป็นเมียหลวง แต่ไม่เกลียดเมียน้อยนะ    ตอนนี้ ตอนนี้  เป็นเมียคนเดียว อนาคตถ้าทำอีก        โสด    

ลองอ่านเรื่องนี้ดูอาจช่วยได้

http://www.yehyeh.com/story-1721/

เราเป็นเมียน้อยเขาเหมือนกันตอนเเรกก็รักกันดีเเต่ตอนหลังก็โดบเขาที้งเหมือนกันแหละเมื่อเขาเลือกเมียหลวงเราเสียจัยเเทบตายเพราะเรารักเขามากเเต่ก็อย่างว่าเราเป็นเเค่ตัวสำรองอย่าไปเป็นเลยเดียวจะเสียเหมือนเรา

เราก้อเป็นอีกคนหนึ่งที่กำลังจะตัดใจ เพราะครั้งแรกที่เรารู้จักกันเขาดี เอาใจใส่เป็นสุภาพบุรุษเหมือนอย่างที่ผู้หญิงใฝ่หา เราก้อพยามสืบจะจับผิดทุกอย่างว่าเขามีเมียมีลูกหรือยังแต่ก้อไม่สำเร็จ จนวันหนึ่งเรามีที่เราลึกซึ้งกัน แล้วความจริงก้อปรากฏเพราะเราคาดคั้นจนได้รับความจริง แล้วเราก้อร้องไห้อย่างหนัก คิดมาก ไม่อยากมีชีวิตแบบนี้ แล้วเขาก้อมาง้อเราจนเราใจอ่อน ยอมคบกับเขาเพราะรักแล้วเวลาผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่ง เราก้อตัดสินใจบอกเลิกกับเขา เพราะไม่อยากตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เวลาที่เจอกันเราก้อคิดตลอดว่ามันผิด เราก้อโกรธเขานะว่าทำไมมาหลอกเราด้วย ความรักมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ตอนนี้เราก้อตัดสินใจเลิกกับเขาแล้วละกำลังพยายามชนะใจตัวเองอยู่ ก้อคงคิดว่าคงทำได้เพราะเพื่อนๆๆให้กำลังใจเยอะแยะให้ข้อคิดอะไรดีๆๆถ้าเราทำได้เราก้อจะภูมิใจในตัวเองที่เราสามารถชนะใจตัวเองได้ ก้อจะสู้ๆๆๆต่อไปเพื่อความถูกต้องและศักดิ์ศรีของตัวเอง 

ดิฉันก้อเป็นเมียน้อยคนหนึ่งที่รับรูตั้งแต่แรกแล้วว่าเขามีครอบครัวแล้ว  เราอยู่ด้วยกันมา1 ปี 10 เดือนแล้วค่ะ  แล้วปัญหาก้อเกิด คือ   1 เมียจับได้แล้ว  2 ดิฉันไม่ได้บอกพ่อแม่ดิฉันว่าเขามีครอบครัวแล้ว  เมียเขาจับได้เมื่อวานนี้เองค่ะ  ตอนนี้ดิฉันสับสนมาก  คิดอะไรไม่ออกเลย  จะทำยังงัยดี  เหนื่อยและท้อมากค่ะ  เพราะฉันรักเขามาก เขาดีกับครอบครัวฉันมากจนพ่อแม่ฉันรักเขา  ฉันจะทำยังงัยดีค่ะ 

555 ก็หาผัวน้อยมั่งดิ จะได้สมดุลกัน ไม่ได้ซ้ำเติม แต่เป็นเรื่องธรรมชาติในสังคม เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร

555 ก็หาผัวน้อยมั่งดิ จะได้สมดุลกัน ไม่ได้ซ้ำเติม แต่เป็นเรื่องธรรมชาติในสังคม เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร

ข้อคิดเห็นที่ 8 ดีมากค่ะ

ไม่มีใครถูก ไม่มีใครผิด ปัญหานี้เป็นปัญหาโลกแตกจริงๆ ตั้งแต่สมัยสุโขทัย กรุงศรีอยุทธยา มาจนรัตนโกสินทร์  ไม่ว่าเมียน้อยเมียหลวงเจ็บปวดพอกัน เป็นกรรมของผู้หญิง 2คนที่มาประจบกัน โดยส่วนตัวแล้วไม่โทษผู้หญิง 2 คนนี้แต่โทษฝ่ายชายมากกว่า ผู้ชายต้องมีสติปัญญามากว่านี้ก่อนตัดสินใจทำอะไรลงไป พอเกิดเรื่องขึ้นมาท้ายที่สุดแล้วไปตกอยู่ที่ผู้หญิง 2 คนต้องมามีเรื่องบาดหมาง ดาทอ หรือถึงขนาดฆ่าฟันกันเอง สรุปง่ายๆนะผู้หญิง2 คนตกเป็นเหยื่อทางการกระทำของผู้ชายครับ ฟันธง!

ขอให้ผู้หญิง 2 คนหันมาเข้าใจกันดีกว่าอย่าทะเลาะกันเลย เพราะเหตุของทั้ง 2 สองคนคือผู้ชายคนเดียวกัน ขอให้ใช้สติปัญญาใคร่ครวญให้ดี ถ้าจะให้ดีพร้อมใจกันทิ้งผู้ชายเลวๆ แบบนี้ไปเลยดีกว่าเป็นการดัดสันดานไปเลย แต่ว่ายากครับดัดสันดาน หรือจะดีใจไม่รู้ คงจะดีใจจะได้มีเมียใหม่อีกถ้าเป็นแบบนั้น ก็สวดมนต์อุทิศส่วนกุศลให้เลยจะหมดเวร หมดกรรมต่อกัน เป็นกำลังใจให้ทุกคนขอให้ผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปให้ได้  ในชีวิตคนเราไม่มีใครอยากมีช่วงเวลาที่ไม่ดีแต่ลองคิดให้ดีว่ายังมีเรื่องที่เป็นประโยชน์มากว่านี้เยอะ คนที่อดอยาก คนที่ยากจน คนที่มีปัญหาหนักๆกว่านี้เขายังอยู่ได้และอยู่อย่างมีคุณค่าด้วย เป็นกำลังใจให้นะ

ที่บอกว่าอย่าเรียกตัวเองว่าเมียแล้วเหมือนดูถูกตัวเอง จริงๆแล้วผมว่าคุณทราบอยู่แล้วว่าเค้ามีเมียอยู่แล้ว คุณไม่มีศักดิ์ศรีตั้งแต่แรกแล้ว  เพราะความคิดของคุณเอง เวลา ที่ผู้ชาย มีเมียแล้ว แต่ยังไม่เลิกกันเด็ดขาด เกิด เขาไปมีเมียอีกคนเมีย
คนนั้นก็เป็นเมียใหม่ครับ
เกิดต่อมา เขามีหนูแล้ว เขาไปมีอีก คนนั้นก็จะมีคนใหม่ๆ เหมือนที่หนูดีใจ
เขาก็ คงดีใจเหมือนหนู
ทุกครั้งถ้า เขาไปมีเพิ่ม ขึ้นไปอีกเรื่อยๆ แต่ละคนที่ได้เป็น ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนใหม่
แล้วหัวอกคนเก่า ล่ะ ถ้าหนู ลองได้เป็นคนเก่า ดู หนูจะรู้ถึง กฏแห่งกรรมดี
คนเราชอบของใหม่ อยากเป็นอะไรที่เป็นคนแรก อะไรที่ใหม่ๆ ใครเป็นคนแรก ที่ได้ประดิษฐ์ คิดค้นมักจะภูมิใจ
แต่เรื่อง ความเป็นเมียใหม่ ในขณะ ที่ คนเก่า ยังคาอยู่ ความทุกข์ย่อมมีกับคนเก่า
อยากรู้ว่า กรรมเวร มีจริงหรือไม่ หนูดู ที่ความที่ หนู รู้สึกอย่างไรสิ
ถ้า สามีหนูไปมีใหม่อีก จะ สุขอย่างไร
นี่แค่คิดก็ รู้สึกเป็นทุกข์แล้ว เกิดมีจริงรู้อีก จะทุกข์อีกขนาดไหน นี่เพียง คิดถึงกฎแห่ง กรรม ของ ความทุกข์ อันเกิดจากผิดศีล ข้อเกเม ที่ คิด ที่พูด ที่ทำ
ถ้าแรกๆ ตอนปิดบังอยู่ ก็ สุขตอนมาอยู่ด้วยกัน แต่ก็ยังสุกๆดิบ ก็อาจจะมีบางคนชอบทำอาหาร แบสุกๆดิบ ตอนที่เขาจากไป ทุกข์ใจก็ตามมาอีก
ใหม่แปลว่า ก่อน หรือ แรกๆ แต่สุขแบบนั้นก็หายั่งยืนไม่ เพราะไม่นาน มันก็เปลี่ยนแปลง ไป ความเบื่อหน่าย จะเข้ามาแทนที่เมื่อถึงเวลา
การที่รู้อยู่แก่ใจ หรือ พยายามคิดว่า เขามาเอง ถ้าไม่รู้ จริงๆ ก็ เบาหน่อย ถ้ารู้ อยู่แล้ว แกล้งเป็นไม่รู้ ก็ หนัก หน่อย
ความสุขอันเกิดแต่กิเลสตัณหา ในเรื่อง ผิดศีลข้อต่างๆ เราต่างมักมีข้ออ้างเพื่อหวังว่า จะพ้นเอาตัวรอด จาก กรรม แต่ก็ หารอดพ้นไม่
ไม่งั้น ท่านจะสอนให้ ควรสร้างแต่กรรมดีทำไม ให้ละความชั่ว แล้วคนเราที่ ทำชั่ว ต่างก็เพราะหลง ..ความหลง นี่แหละ ในตัณหาความทะเยอทะยานอยากนี่แหละ ก่อให้เกิด วิบากกรรม ต่างๆนานา
แต่อย่างไร ถ้าหนูไม่มีเจตนาแย่ง ก็ ไม่เท่าไร หรอก แต่ คนที่ เป็นคนเก่าที่เคยใหม่ก่อนหนูมาก่อน จะรู้สึกทุกเช่นไร ถ้า หนูเป็น หญิงเหมือนกัน เป็นหญิงคนเก่า หนู ลองตรองดู
เวลาที่หนู อยู่กับเขา หนู ลองคิดหนู ยังมี เด็ก ตาดำอีก สองคน อยากให้พ่อกลับมาสอนการบ้าน อยากได้รับ ความอบอุ่น การเล่น การอบรมจิตใจ
เสาหลัก ขาดหายไป เพราะ ความที่เราไปพลัดพราก เวลา ความสุข จากเด็ก จากคนเก่า มา หนูมีความสุข บนความทุกข์ของคนอื่น จะสุขแท้ได้เช่นไร
ท่านสอนว่า คนเรา จะยากจน เพราะไม่ชอบให้ทาน มักมีความตระหนี่ เหนียว
การทำทานแต่ละครั้ง ของแต่ละคน บุญแต่ละครั้ง แต่ละบุญก็ เป็นไปตามกำลัง
ท่านสอนว่า ถ้าอยากให้ชีวิตที่ดี สมบูรณ์ ต้องรักษาศีล หนู คิดสิ ว่า จะจริงตามที่ท่านสอนหรือเปล่า...ถ้าคิดไม่ได้ ไม่เป็นไร ให้ตั้งข้อสังเกตไว้ก่อน
ใครที่ได้เป็นใหญ่ ได้รวย ก็ตามแต่กำลังบุญเขา แต่ กรรมใหม่ ที่ทำ ณ ปัจจุบันก็ จะเป็นฐานต่อไป ปัจจุบันเราลำบากเช่นไร
เหตุเพราะกรรม ที่ เราได้รับผล เพราะการกระทำ ของเก่ามา
ใครละจะรู้ว่า กรรมไม่ดี ที่ทำ นั้น จะให้ผลแก่เราสักวัน เมื่อไร
ตราบใดยังมิสิ้นกิเลสตัณหา ตราบนั้นก็จะได้รับกรรม ที่ทำ อยู่ร่ำไป ไม่ว่า กรรมนั้นจะดีหรือไม่ดี ดังนั้น คนเราเกิดมาก็ จะ รับทั้งสุขและทุกข์
น้อยคนที่ยอมรับ ความทุกข์ ถือว่า ชดใช้กรรม เขาจึงอดทน แม้จะยากลำบากก็ขอยอมตายดีกว่าไปทำอะไรที่ผิดสรรศีล ..แต่มากคน ที่ ยังเข้าใจเรื่องนี้ไม่ได้ ทำอย่างไรก็เข้าใจยาก เพราะไร หรือ เพราะ กรรมวิบากยังครอบงำใจเขาอยู่
เอาละ คนเราย่อมมีทุกข์สุขกันไป ก็เพราะกรรมดีและไม่ดีที่ทุกวินาทีที่เราคิด
เราพูด
วันนี้ไม่รู้ไม่เป็นไร เพียงขอเตือนไว้ให้เป็น ข้อกำหนด ว่า หากวันไหน มองเห็นผลกรรม จริงแท้ไซร้ ก็ ขอให้ ยอมรับ และ ปฏิบัติใจให้ถึงพร้อมซึ่งธรรมต่อไป
พูดก็พูด ไม่มีใครอยากเป็นเมียน้อย และปัญหาทุกวันนี้ เพราะ เราไม่รักษาศีล
นั่นเอง ความเสื่อม ถ้าเข้ามาครอบงำสังคมเมื่อไร สังคมนั้นก็จะเดือดร้อน ล้วนแต่ เป็น วิบากกรรมเก่า ทั้งเราและเขา ต่างร่วมทำกันมาทั้งสิ้น
ใครคิดว่า ยังเพลิดเพลินอยู่ ก็ขอเตือน ว่า อย่าได้ประมาท หรือ สงสัยคำสอนของพระพุทธเจ้าเลย คำสอนท่านนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ เข้าใจยากหน่อย แต่ต้องพยายาม พยายาม ด้วยการ ฝืนใจ กับกิเลสหน่อย ตามใจมันก็ได้กิเลส แต่อย่าบ่อยนัก ...เพราะ เผลอเข้าไป พันพัวมาก จะแกะออกลำบากยากยิ่ง
สมาธิ ทำให้ขจัดกิเลสได้ แต่ขจัดไม่หมดง่ายเลย หากศีลไม่บริสุทธิ์ ดีพอ
ขอหนู จงค่อย ๆพิจารณา ถึงความบริสุทธิ์ อันเป็นทางสงบเถอะ ..
อยากเป็นคนใหม่ของใคร แต่คิดไปคิดมา ใหม่วันนี้ ก็ต้องแก่ วันหน้า
ใหม่วันนี้ ก็ ต้องตาย ร่างกายถูกเผา หรือฝัง ร่างเมื่อตายไปแล้ว จิตไม่รู้ อาศัยไปเกิดที่ไหน .. เว้นแต่ใจ ของใครที่ฝึกดีแล้ว เขาย่อมเป็นสุข เพราะไม่ไปที่อบาย...
อบายก็คือ แดนของความเสื่อม ความไม่สะอาด ความสกปรก ความทุกข์ ความลำบาก ถ้าใจเราดี ..สงบ ย่อมไปเกิดที่ดี
วันนี้ไม่เห็นไม่เป็นไร ผมขอเอาใจช่วยให้ หนูมองเห็นโดยวัยนะจ๊ะ

ผมไม่เห็นด้วย ถ้าคุณทำตามอย่างความเห็นที่ 1 นั้นคือคุณกำลังเข้าข้างตัวเอง แล้วคุณก็ยังไม่เคยเป็นภรรยาแรก คุณไม่รู้สึกถึงหัวอกของคนเป็นภรรยาแรก คุณเขียนความเห็นคุณยังอยากได้ผู้ชายคนนี้อยู่ ก็ทำทุกอย่างที่จะได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นสามี ฉันไม่สนเรื่องทะเบียนสมรสกอดกันไปเถอะ เขียนมาแค่นี้ก็รู้แล้ว.....

ผู้หญิงทุกคนไม่มีใครอยากเป็นทั้งเมียน้อยและเมียหลวงหรอก ทุกคนอยากเป็นเมียเดียวทั้งนั้น แต่ถ้าเลี่ยงชีวิตไม่ได้ ก็รีบทำตัวให้หลุดพ้นโดยเร็วที่สุด เพราะว่าไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบไหน มีกรรมเป็นตัวรอรับการกระทำของคุณอยู่ คุณต้องตัดสินใจเอง

ทุกคนมีหัวใจ ไม่อยากโทษใคร เรา เขา รู้ดี ว่าจะเป็นเมียอะไร

ก็รุ้สึกเหนใจนะคะ

แต่ถ้าเลือกได้จิงๆๆก้อไม่อยากให้เปนเมียน้อยเลย

แต่ไงก้อสุ้ๆๆนะคะ

สวัสดีค่ะ...ได้อ่านเรี่องราวของคุณแล้วก็รู้สึกเห็นใจและเข้าใจเป็นอย่างดี ดิฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่มีสภาพไม่ต่างจากคุณ...อยากเป็นกำลังใจให้คุณต่อสู้กับปัญหาต่อไปไม่ว่าคุณจะเลือกทางเดินไหนก็ตาม

ดิฉันไม่อยากให้คุณคิดหรือเรียกตัวเองว่าเป็นเมียน้อยเพราะว่านั่นจะทำให้คุณดูถูกคุณค่าของตัวเอง ดิฉันคิดว่าคุณก็เป็นภรรยาของสามีของคุณอีกคนหนึ่งเพียงแต่ไม่มีใบทะเบียนสมรส สิ่งที่ยืนยันสิทธิ์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย

ดิฉันไม่อยากให้คุณกังวลกับกระดาษหนึ่งใบจนมากเกินไปและไม่ได้สนับสนุนให้คุณทำบาปที่แย่งสามีของผู้อื่นแต่ก็ต้องดูเป็นกรณีไป

...ปกติผู้คนส่วนใหญ่มักจะรุมประนามผู้หญิงที่มาทีหลังว่าเป็นฝ่ายผิด หากแต่ลืมนึกย้อนไปว่าปัญหาในครอบครัวเกิดมาจากอะไร บางทีการที่ผู้ชายต้องการใครอีกคนเข้ามาเติมเต็มในชีวิตอาจเป็นเพราะคนที่บ้านไม่ได้ดูแลเอาใจใส่เขาอย่างที่ควรเป็น แรกๆ อาจจะทนรับได้แต่นานๆ ไปอาจจะเบื่อจนเอือมระอา อยากจะหย่าใจแทบขาด แต่ก็ติดด้วยหลายๆ ปัจจัย

จนสุดท้ายความกดดันเหล่านั้นก็ทำให้เขาต้องทำทางเบี่ยงเลี่ยงเดินออกมา นั่นคือการมีใครอีกคนเข้ามาในชีวิตทั้งๆ ที่สถานะภาพการสมรสยังไม่ได้สิ้นสุดลง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคุณก็ต้องทำใจยอมรับผลที่จะเกิดขึ้น...เพราะนั่นคือทางเดินชีวิตที่คุณเลือกเอง

สังคมมักประนามหญิงโสดชายชั่วและยกย่องเห็นใจผู้ที่ได้เรียกตัวเองว่าเป็นภรรยาหลวง แต่ในความเป็นจริงแล้วคนทุกคนมีสิทธิเสรีภาพในการดำเนินชีวิตและแสดงความคิดเห็น ดิฉันเองก็มองในมุมที่ตัวเองยืนอยู่

ดิฉันเข้าใจดีถึงสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และผู้คนหลายๆ คนไม่ว่าจะเป็นเพศหญิงเพศชายล้วนต่างต้องเคยประสบกับสภาพนี้ด้วยกันทั้งนั้น หากชีวิตคู่ไม่ได้เป็นอย่างที่หวังตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

หลายๆ คู่ยุติชีวิตสมรสลงด้วยดีเมื่อเห็นว่าอยู่ร่วมกันต่อไปไม่ได้ หลายๆ คู่ก็ไม่สามารถหย่าขาดจากกันได้เมื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดไม่ยินยอม นี่จึงเป็นตัวผลักดันให้เกิดการนอกใจกันขึ้น เพราะฝ่ายหนึ่งไม่มีความสุขที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันต่อไปอีกแล้ว เมื่อขอเลิกดีๆ ก็ไม่ยอม แถมยังไม่ยอมย้อนมองตัวเองและปรับปรุงแก้ไขตัวเอง มันจึงเกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้น

ไม่ว่าจะอย่างไรก็สงสารและเห็นใจทุกๆ ฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย หรือผู้ชายที่มีภรรยามากกว่าหนึ่งคน หรือผู้หญิงที่เป็นฝ่ายมาทีหลัง

หากคุณยังคิดหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้ คุณลองย้อนถามใจตัวเองว่าคุณจะทนอยู่ในสภาพนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน

ถ้าผู้ชายของคุณยังไปๆ มาๆ ระหว่างคุณกับภรรยาคนแรก คุณจะทำใจยอมรับได้ไหม ถ้าปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปนานกว่านี้ และที่สำคัญทุกคำพูดที่เขารับปากกับคุณมันมีวี่แววที่จะเป็นจริงไหม...ถ้าไม่คุณก็มีอยู่สองทางแยกคืออยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหนที่เขาจะเป็นของคุณเพียงคนเดียว กับสองคือยอมเจ็บปวดในตอนนี้และเดินจากไปอย่างผู้ชนะ เพราะอย่างน้อยๆ คุณก็