เรื่องย่อ / แนะนำนิยาย
1
 หนทางสานฝัน
ล๊า ลัลลา ลัลลา ลา ล๊าลลลล!
โอ๊ย เบาๆหน่อยได้ไหม ยัยนา ห้องน้ำเค้ามีไว้ให้อาบน้ำ ไม่ได้มีไว้ให้แกร้องเพลง
อนาคตนักร้องดังๆ เค้าก็ต้องฝึกกันแบบนี้นี่แหละแม่
ฉัน นานา เรียนอยู่ม.4 โรงเรียนใกล้บ้าน ปั่นจักรยานไปทุกวัน ฉันเป็นคนที่รูปร่างค่อนข้างท้วม หรือง่ายๆ ก็คืออ้วน แต่ที่ไม่เรียกตรงๆก็เพราะมันแสลงใจ ก็ใครมันจะไปชอบล่ะคะ ความอ้วนเนี่ย ถึงเวลาจะมาก็ไม่บอกไม่กล่าว ส่งสารมาอีกทีก็ตอนอยู่บนเครื่องชั่งน้ำหนักนี่แหละค่ะ เข็มไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เฮ้อ แล้วมันก็ช่างเป็นตัวอุปสรรคตัวฉกาจเสียด้วย เพราะความฝันของฉันก็คือการเป็นนักร้อง แต่จะมีใครสนใจนักร้องอ้วนๆ
บ้างล่ะคะ ตอนนี้ก็เลยได้แต่หวังลมๆแล้งๆเท่านั้นล่ะค่ะ
รีบๆอาบเร็วเข้า เดี๋ยวเจ้านนท์จะรอนาน เสียงแม่ดังลอดผ่านประตูเข้ามาอีกครั้ง
จ้า รู้แล้วจ้ะ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ
โอ้โห ใช้เวลาอาบน้ำ 45 นาที ทำลายสถิติ (ความช้า) เก่าย่อยยับเลยพี่ เจ้านนท์เอ่ย
เจ้านนท์ หรือรามนนท์ น้องชายสุดแสบของฉัน งานอดิเรกของมัน ก็คือกวนประสาทชาวบ้านโดยเฉพาะฉัน แต่มันรูปร่างดีกว่าฉันและหน้าตาดีเหมือนแม่ (เหมือนฉันด้วย) จึงป๊อปปูล่าในโรงเรียนเรา ถึงขนาดติด1ใน3ของหนุ่มในฝันของสาวๆในโรงเรียนเลยทีเดียว แต่มันก็ไม่ค่อยเคารพฉันสักเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะ เราอายุห่างกัน 1 ปี จึงดูเหมือนเป็นเพื่อนมากกว่าพี่น้อง แต่ฉันก็รักมันนะ ก็มีน้องคนเดียวนี่คะ ต้องรักมันมากๆหน่อย
แกจะจับเวลาอะไรนักหนา ฉันอาบน้ำนานแล้วมันไปหนักส่วนไหนของหัวแกเหรอ
ก็ไม่หรอกพี่ แต่พี่กายน่ะไม่แน่
กาย หรือราเชนทร์ เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของฉัน เพราะคบกันมาตั้งแต่ประถม บ้านเราอยู่ใกล้ๆกัน จึงไปโรงเรียนด้วยกันทุกวัน จนใครๆก็คิดว่าเราเป็นแฟนกัน แต่ไม่ใช่หรอกนะ ฉันคิดกับกายแค่เพื่อน ส่วนกายก็คงเหมือนกัน เพราะกายไม่เคยเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างเราเลย มาจนถึงทุกวันนี้
นินทาพี่อยู่เหรอนนท์ กายทักทายนนท์อย่างคุ้นเคย
เปล่าครับพี่ ผมไม่กล้านินทาพี่นนท์หรอกครับ
อย่าไปเชื่อนนท์นะกาย นายนี่น่ะ กะล่อนจะตาย
ก็ผมได้พี่กายมาไง ใช่มั้ยครับ นนท์ยักคิ้วให้ฉัน แล้วหันไปทำตาอ้อนวอนใส่กาย เห็นแล้วเลี่ยนจริงๆ
ใช่ก็ได้ครับ กายตอบพร้อมกับกลั้นหัวเราะ
เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะกาย งั้นวันนี้ กายเป็นคนปั่นจักรยานก็แล้วกัน ฉันพูดพร้อมกับส่งค้อนไปให้กายครั้งหนึ่ง
โธ่ อย่างอนกันสิ ก็นนท์พูดถูกนี่นา
กายอ่ะ ออกไปรอข้างนอกเลยไป เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วจะตามไป
อืม ไปก็ได้ แต่อย่าช้านะ วันนี้สายแล้ว
รู้แล้วล่ะน่า ไปเร็วๆเลย ไม่งั้นจะโกรธจริงๆด้วย
จ้า กายรีบออกไปเพราะกลัวฉันโกรธ เพราะเราไม่ค่อยได้โกรธกัน ยกเว้นเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ
วันนี้ฉันไปถึงโรงเรียนทันเวลาพอดี จึงไม่โดนทำโทษเหมือนหลายๆวันที่ผ่านมา เนื่องจากโรงเรียนฉันเป็นโรงเรียนที่เคร่งครัดในกฎระเบียบมาก จึงมีเกณฑ์ในการทำโทษที่หนักเอาการอยู่
นานา ทางนี้ ยัยหวานเรียกฉันไปเข้ากลุ่ม
ยัยหวานเป็นเพื่อนผู้หญิงที่ฉันสนิทที่สุด นอกจากนั้นก็จะมียัยน้ำตาล ยัยครีม และแยมโรล ในกลุ่มของฉัน ทุกๆคนชอบกินเหมือนกันหมด แต่คนที่อ้วนมีแค่ฉันเพียงคนเดียว
นี่ ชุดนี้สวยมั้ยแก กระโปรงสีเขียวกับเสื้อคลุมสีขาวน่ะ ยัยหวานตาเป็นประกาย
อืม ก็สวยดีนะ แต่ฉันว่าชุดสีเหลืองนั่นสวยกว่า ยัยครีมบอกแล้วทำท่าชี้หนังสือ
เมื่อไหร่พวกแก จะเลิกบ้าเรื่องไร้สาระพวกนี้สักที่เนี่ย
เงียบไปเลยยัยนานา แกไม่สนใจ เพราะแกใส่ไม่ได้ละสิ อย่าคิดว่าฉันรู้ไม่ทันแกนะ ยัยน้ำตาลเอ่ย
ใครจะไปคิดบ้าๆแบบแกกันล่ะ ฉันว่าแทนที่พวกแกจะเสียเวลาเพราะเรื่องพวกนี้ แกลองไปทำอะไรที่มันเกิดประโยชน์บ้างจะดีกว่า อย่างเช่น.......
ฟังแกร้องเพลงล่ะสิ ปกติฉันก็ต้องทนฟังแกร้องเพลง ทั้งๆที่ไม่อยากฟังอยู่แล้ว
ขืนต้องมาตั้งใจฟังอีก ฉันคงต้องเป็นศัตรูกับเพลงอย่างเป็นทางการแน่ๆ
เสียงฉันออกจะเพราะ ถ้าแกลองตั้งใจฟังดีๆ ก็จะรู้เองแหละ ฉันพูดพร้อมกับทำท่าจะร้อง และดูเหมือนว่ายัยหวานจะรู้ทันจึงขัดขึ้นมาเสียก่อน
พอเลย ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันมีข่าวจะบอกแก วันนี้ตอนเดินผ่านห้องดุริยางค์ ฉันเห็นป้ายประกาศประกวดร้องเพลงรายการ To be singer ที่เคยออกโทรทัศน์เมื่อปีที่แล้วน่ะ
ปีนี้เป็นรุ่นที่3 เขารับสมัครภาคตะวันออกประมาณวันที่ 10-12ที่จะถึงนี้ แกสนใจมั้ยล่ะ
สนใจสิ เดี๋ยวกลางวันนี้ฉันจะไปดู เดี๋ยวแกพาไปหน่อยนะ
เอ้อ ก็ได้ เพราะฉันก็จะไปส่งงานใกล้ๆห้องนั้นอยู่แล้ว
ขอบใจแกมากนะหวาน แกช่วยสานฝันของฉันเลยรู้มั้ย
ไม่เป็นไรย่ะ ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่
จ้า ฉันตอบไปพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข ขอให้ไม่มีอุปสรรคใดๆด้วยเถอะ
พักเที่ยงของวันนี้เป็นวันที่ฉันรอคอยมากที่สุด หลังจากไปนั่งกินข้าวกับกายแล้ว ฉันก็รีบลากตัวยัยหวานไปที่ห้องดุริยางค์ทันที
โอ๊ย แกไม่ต้องลากฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันเดินเอง ตัวแกก็ไม่ใช่เล็กๆ แรงแกเยอะชมัดเลย
ขอโทษที ฉันตื่นเต้นน่ะแก ป้ายประกาศอยู่ไหนล่ะ ฉันถาม เมื่อเราเดินมาถึงหน้าห้องดุริยางค์
ตรงนั้นไง นั่นน่ะ ยัยหวานชี้ไปทางด้านซ้ายมือของฉัน ป้ายประกาศขนาดใหญ่มีตู้ไม้ขนาดใหญ่บังอยู่
เฮ้ย ทำไมไปอยู่ตรงนั้นล่ะฉันพูดเพราะตกใจกับสภาพที่อยู่ของป้ายประกาศ
นั่นสิ เมื่อเช้ายังไม่มีตู้ตัวนี้เลยนะยัยหวานมองอย่างแปลกใจ
ช่างมันเถอะ ฉันว่าเรามาช่วยกันเอาตู้ออกดีกว่านะ ฉันพูดออกไปหลังจากได้สติ
อื้ม ก็ดี ยัยหวานเห็นดีด้วย
หลังจากนั้นเราสองคนก็ช่วยกันยกตู้ ซึ่งมันดูทุลักทุเลมาก หลังจากพยายามอยู่นานตู้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับสักนิด เฮ้อ
ฉันว่าเราไปหาคนมาช่วยดีกว่า ขืนเราช่วยกันยกอยู่อย่างนี้ คงจะไม่สำเร็จหรอก ยัยหวานพูดขึ้นมา พร้อมกับเอามือเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มหน้า
ก็ดี เพราะฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน ขณะที่ฉันกำลังจะไปหาคนมาช่วยก็มีมือๆหนึ่งมาช่วยผลักตู้ออกไป
เอ่อ ขอบคุณค่ะ ฉันพูดทั้งที่ยังไม่ได้หันไปมองว่าเป็นใคร
พะ พะ พี่โอโซน พี่โอโซนจริงๆเหรอเนี่ย ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ยัยหวานกรี้ดออกมาเมื่อเห็นใครคนหนึ่ง ซึ่งคิดว่าฉันคงไม่รู้จัก
ใครเหรอพี่โอโซน ฉันหันไปมองด้านหลัง ซึ่งตอนนี้ มีแค่ยัยหวานอยู่คนเดียว
อ้าว แล้วคนที่ช่วยเรา เขาไปไหนแล้วล่ะ ผลักตู้ได้ด้วยมือเดียวเนี่ย แรงเยอะจริงๆ ฉันพูดพร้อมกับมองหน้ายัยหวาน ที่กำลังเพ้ออยู่คนเดียว
ยัยหวาน เฮ้ ยัยหวาน ฉันเรียกเธอเสียงดัง เพื่อเรียกสติของเธอกลับมา ซึ่งมันก็ได้ผล
อะไรนะ แกเรียกฉันเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ แกเป็นอะไรน่ะ ตั้งแต่เรียกพี่โอน พี่โซน อะไรนั่นน่ะ
พี่โอโซนย่ะ เขาอยู่ม.6 เป็นนักร้องด้วยนะแก หล่อระเบิดเลย หายไปตั้งนาน ได้ยินมาว่าไปทำอัลบั้มใหม่ นี่ก็คงจะเสร็จแล้วก็เลยกลับมาเรียนต่อ คิดถึงจังเลย
เป็นนักร้องตั้งแต่ยังอยู่ม.ปลายเลยเหรอ เสียงดีมั้ยแก
เสียงน่ะเหรอ ก็ไม่ค่อยดีหรอกนะ แต่หล่อมาก ฉันติดตามผลงานของเขามาตลอดเลยแก
งั้นเหรอ ฉันล่ะเบื่อจริงๆ พวกที่ชอบขายหน้าตามากกว่าขายเสียงน่ะ พวกนี้นะทำให้นักร้องคุณภาพบางคน เสียโอกาสทางดนตรีไปเลย ว่าแต่คนที่ช่วยเราเมื่อกี้นี้หายไปไหนแล้วล่ะ
ขึ้นไปข้างบนแล้วย่ะ คนที่ช่วยเราเมื่อกี้ ก็คือพี่โอโซนของฉันนี่แหละ
เค้าไปเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
หลังจากนั้นฉันก็ไปดูป้ายประกาศการประกวดอย่างตั้งใจ และจดบันทึกวันรับสมัครและอะไรต่อมิอะไรลงใน สมองน้อยๆของฉัน อย่างน้อยวันนี้ฉันก็ได้เจอนักร้องจริงๆ(แบบครึ่งเจอครึ่งไม่เจอ) ก็คงจะเป็นลางดีที่ฉันอาจจะชนะ ได้ไปเป็นนักร้องกับเขาบ้างก็ได้
หลังจากเวลาเรียนคาบสุดท้ายหมดลง ฉันก็เดินไปรอกายหลังโรงเรียนที่จักรยานคันเดิม
ตึก ตึก ตึก ฉันได้ยินเสียงใครสักคนวิ่งมาจากข้างอาคาร4 ใ กล้ๆกับที่จอดรถ(จักรยาน)ของฉันนี่แหละ
ฉันคิดผิดจริงๆที่กลับมาเรียนตอนนี้ ผู้หญิงพวกนั้นถึงได้คอยตามตื้อฉันแบบนี้เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมา
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะแย่ขนาดนี้ ฉันว่าเรารีบไปที่รถเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นตามมาทัน เราจะแย่ เสียงผู้ชายอีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนกับคนแรกดังออกมา
รถ ไปที่รถงั้นเหรอ ก็หมายถึงที่ที่ฉันยืนอยู่ตอนนี้น่ะสิ จะทำไงดีล่ะจะหลบพวกนั้นตรงไหนดีอ่ะ ลานจอดรถก็มีแต่รถซะด้วย ฮือ ทำไงดีล่ะ ในขณะที่ฉันยังมัวแต่หาที่กำบัง สองคนนั้นก็มาถึงพอดี
นี่เธอ ถึงกับมาดักกันที่นี่เลยเหรอ มันจะมากไปแล้วนะ ผู้ชายคนแรก(ถ้าจำเสียงไม่ผิด)ตะคอกใส่ฉัน หน้าตาของเขาดูดีมาก ส่วนต่างๆเหมือนถูกจัดขึ้นมาด้วยความตั้งใจ ผมสีดำเป็นประกายตัดกับผิวที่อมชมพูอย่างมีสุขภาพดี เหมือนไม่ใช่คนแถวนี้เลยแฮะ
เอ่อ ปละ เปล่านะ ฉันไม่ได้มาดักพบเธอ ฉันแค่มาคอยเพื่อนกลับบ้านแค่นั้นเอง
งั้นก็แล้วไป รีบไปกันเถอะ ผู้ชายคนที่สอง(ก็ถ้าจำเสียงไม่ผิดอีกน่ะแหละ)บอกกับคนแรก แต่คนนี้ดูจะมีมนุษยสัมพันธ์ดีกว่านิดนึง ดูจากลักษณะการโปรยยิ้มอ่ะนะ แต่หน้าตาดีไม่แพ้คนแรกเลย ผมสีทองตัดกับผหน้ารูปไข่ดูดีกันคนละแบบ สองคนนั้นรีบขึ้นรถมอเตอร์ไซด์คนละคัน และรีบขับออกไปก่อนที่ฉันจะตั้งสติได้
ดะ เดี๋ยว นายทำของหล่น ฉันพูดหลังจากที่เขาจากไปแล้ว ในมือของฉันตอนนี้มีแผ่นไม้ขนาดเล็กที่หนาประมาณ1นิ้ว สักไว้เป็นภาษาอังกฤษ ประมาณว่า สักวันคงเจอ คงจะเป็นคนหนึ่งในนั้นที่ทำตกไว้
นานา รอเรานานมั้ย เสียงของกายดังมา ทำให้ฉันลืมเรื่องนี้ไปชั่วขณะ
ไม่นานหรอกกาย เรากลับบ้านกันเถอะ กายเป็นคนปั่นละกันนะ
ได้สิ พรุ่งนี้ค่อยเป็นเธอก็แล้วกัน กายพูดพร้อมกับยิ้ม เหมือนกับที่เขาชอบทำเสมอ ซึ่งนั่นเป็นยาแก้เครียดที่ดีของฉันเลยทีเดียว จ้า ฉันตอบแบบเต็มใจ เพราะฉันไม่ชอบให้เราเอาเปรียบกัน ซึ่งข้อนั้น กายรู้ดี |
ไมไม่อัพต่ออ่ะ 
อยากอ่านต่อง่ะ 
อัพต่อไวไวน่ะค่ะ 
อยากอ่านต่อ 
จนจะบ้าตายอยู่เเล้ว 
สู้สู้น่ะค่ะ 
.
(โม้)
