นิยายออนไลน์

                             -----ความรักจากไปแต่หัวใจคงอยู่----

ณัทรินทร์...หญิงสาวที่มั่งคงในรักแม้ระยะทางก็ไม่อาจพรากเขาจากเธอ

ต้นกล้า...ชายหนุ่มหัวดื้อทายาทธุรกิจยักษ์ใหญ่เขาเลือกเดินตามความฝันมากกว่าจะมีเธออยู่เคียงข้าง

ภานุ...ชายหนุ่มอารมณ์ร้อนเขาทุ่มเทชีวิตทั้งชีวิตเพื่อผู้หญิงที่เขารักแม้ณัทรินทร์จะมองเขาเป็นแค่เพื่อนก็ตาม

เอกรินทร์....ดีเจหนุ่มฮอต เขาตกหลุมรักในความไม่ยอมใครของณัทรินทร์ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเธอ

เอมมิกา...ดีเจสาวพราวเสน่ห์เธอหลงรักเพื่อนสนิทตัวเองแม้เอกรินทร์จะไม่ได้รักเธอเลยก็ตาม

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     'มิลค์ เราเลิกกันเถอะ!'

     ภาพชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในวันฝนพรำยังคงเป็นภาพติดตา และไม่ว่านานแค่ไหนก็ไม่เคยลบเลือนไปจากใจของหญิงสาวผู้นี้ได้เลย แม้เวลาจะแปรเปลี่ยนไปกี่ฤดูกาลแล้วก็ตาม เธอเองก็เฝ้าย้ำถามตัวเองอยู่ตลอดเวลา มันนานเท่าไหร่แล้วนะ? ที่เธอปล่อยตัวเอง ให้จมอยู่กับอดีตความเศร้าและความเจ็บปวดในใจเพียงลำพังมานานเช่นนี้

     และถึงแม้ว่า...เธออยากที่จะลบเลือนความทรงจำในอดีตที่ผ่านมาเพียงใดก็ตาม แต่สิ่งเหล่านั้น ก็ดูเหมือนมันจะไม่ยอมจางหายไปจากความทรงจำของเธอได้เลย แม้แต่วินาทีเดียว....

     สุดท้ายกลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่ฝังแน่นในใจและไม่ว่าจะเพียรพยายามแค่ไหนมันก็ยากแก่การลบเลือน

     'ต้นบอกมิลค์มาสิ ว่าตลอดเวลาที่เรารู้จักกันต้นรู้สึกอย่างไงกับมิลค์ ช่วงเวลาที่ผ่านระหว่างเรา ไม่ใช่แค่มิลค์คนเดียวที่คิดไปเอง มิลค์ยังเชื่อกับคำมั่นสัญญาที่ต้นพร่ำบอก หรือต้นจะบอกมิลค์ว่าทั้งหมดมันคือการหลอกลวง' คำถามมากมายที่ณัทรินทร์พรั่งพรูออกมาพร้อมหยดน้ำต

าทำให้อีกฝ่ายต้องฝืนข่มความเจ็บปวดไว้ภายในหัวใจที่ร้าวราน เขาอยากเลือกเดินบนเส้นทางที่มีเธออยู่เคียงข้างแต่ทว่า...วันนี้เขากลับทำอย่างนั้นไม่ได้

     'มิลค์ฟังต้นก่อนได้ไหม'

     'ฟังต้นหรอ! ถ้ามิลค์ฟังต้น..แล้วมันจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้อย่างนั้นหรอ ต้นลืมไปแล้วหรือไงว่าต้นเคยพูดอะไร แล้วเคยสัญญาอะไรไว้บ้าง หรือทุกๆคำพูดมันก็แค่การหลอกลวงจากผู้ชายเลวๆคนนึง'

     'ถึงมิลค์ จะด่าจะว่าต้นเลวยังไง แต่ต้นอยากให้มิลค์เชื่อว่า...ต้นไม่เคยหลอกมิลค์ และ ซารางแฮโย ที่ต้นพูดไปก็ไม่ใช่แค่การพลั่งเผลอ ต้นไม่ได้อยากให้เรื่องของเรา 2 คนต้องจบลงแบบนี้ แต่เพราะความฝันของเราสองคนมันเหมือนแม่เหล็กคนละขั้ว ที่ไม่ว่าจะพยายามผลักดันเท่าไหร่ มันก็ไปในทิศทางเดียวกันไม่ได้ สุดท้ายก็มีแต่จะยิ่งถอยห่างออกจากกัน แล้วถ้าต้องเป็นอย่างนั้นจริงๆ การถอยห่างกันคนละก้าวในเวลานี้คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้ง 2 คน วันนี้ต้นอาจเลือกทำลายความรู้สึกของมิลค์ ต้นเองก็เสียใจ แต่ต้นก็ยังเชื่อในหัวใจของเรา เชื่อในระยะห่างของเวลา และต้นก็อยากให้มิลค์เชื่อเหมือนอย่างที่ต้นเชื่อด้วยเหมือนกัน ต้นตัดสินใจดีแล้วต้นจะบินไปอเมริกาพรุ่งนี้ ดูแลตัวเองดีๆนะ ลาก่อน' ถ้อยคำสุดท้ายของเขายังคงก้องวนเวียนอยู่ในสมองซ้ำไปซ้ำมา

      'เชื่อในหัวใจของเราเชื่อในระยะห่างของเวลา แล้วความรู้สึกของชั้นในเวลานั้น เธอคิดว่าชั้นพร้อมที่จะเข้าใจและจะยังสะกดคำว่าเชื่อได้อีกหรือเปล่า เพราะไอคำๆนี้ใช่ไหมที่ทำให้เธอทิ้งชั้นไปอย่างไม่เหลือเยื้อใย' ณัทรินทร์ บ่นเพ้อออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตา เขาไม่รู้เลยหรือไงว่าเธอรักเขามากแค่ไหน ทำไมเขาไม่บอกให้เธอรอแค่เพียงเขาพูดออกมาสักคำการเดินทางของน้ำตาในวันนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น

     'อยู่ไหนกันนะ ก็พกใส่กระเป๋าไว้ตลอดนี่หน่า?'    

      ณัทรินทร์ นึกถามตัวเองอยู่ในใจ พลางมือก็รื้อค้นข้าวของกระจุยกระจายเธอเริ่มลงมือควานหาสิ่งของอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายใบโตของเธอ และในที่สุดไม่นานเท่าไหร่นัก เธอก็พบเจ้าสิ่งของนั้นอยู่ในกระเป๋าเครื่องเขียนใบย่อม ที่แท้มันคือแหวนเงินสลักที่ได้จากต้นกล้าและเธอมักพกมันติดตัวไว้ตลอด เธอเคยเชื่อมั่นว่า มันคือเครื่องรางวิเศษที่มีพลังอำนาจสามารถผลักดันให้หัวใจ 2 ดวงเต้นในท้วงทำนองเดียวกันได้ จวบจนกระทั่งวันสุดท้ายของการลาจากเธอก็ไม่เคยคิดที่จะทิ้งมัน แม้หัวใจ 2 ดวงจะเต้นในท้วงทำนองที่ต่างกันแล้วก็ตาม แต่วันนี้...

     'ลาก่อนนะความทรงจำของฉัน '  ณัทรินทร์หยิบมันขึ้นมาดูเป็นครั้งสุดท้าย เธอพินิจพิจารณามันอยู่หลายรอบอย่างตัดใจแล้วค่อยๆออกแรงเหวี่ยงขว้างเจ้าแหวนวงนั้นไปยังสายน้ำเบื้องหน้าสุดกำลัง คล้ายกับว่าแรงเหวี่ยงที่เธอขว้างออกไปนั้น เธอเพียงแค่อยากทิ้งความรู้สึก รวมถึงอดีตที่อัดแน่นทับถมอยู่ในใจเธอมานานแสนนาน ให้เลือนหายไปพร้อมๆกับแหวนวงนี้ซะ แล้วจะเป็นไปได้ไหมถ้าเธออยากจะขอฝากความทรงจำไว้กับสายน้ำผืนนี้

     จ๋อม...!!! เพียงไม่กี่วินาทีเสียงสิ่งของอย่างหนึ่งก็ตกกระทบยังพื้นผิวน้ำเบื้องหน้า แหวนที่เธอเพิ่งจะเขวี้ยง ออกไปเมื่อครู่ บัดนี้มันกำลังค่อยๆอันตรธานจมลงสู่พี้นน้ำเบื้องล่างอันกว้างใหญ่ พร้อมๆกับความทรงจำที่สั่งสมมานานแสนนาน ถึงเวลาแล้วสินะที่เธอควรจะเปิดใจอีกสักครั้ง แล้วใครกันนะ..จะเป็นคนปลดโซ่ตรวนที่พันธนาการใจเธอไว้ ใครกัน...

                                                                                                                                           Dream room